a little bit of everything, all rolled into one.

What a shame.. alweer is er zo’n tijd voorbij gegaan sinds ik hier schreef. Vandaag is er echter geen excuus om geen stukje te doen: ik lig namelijk ziek in bed en verveel me te pletter.
Toen ik maandagavond laat thuis kwam (met dank aan het treinongeluk waar Fem al over schreef) voelde ik me al helemaal niet lekker. Ik had last van steken in m’n buik, mijn keel was gedurende de dag steeds meer gaan opzetten en mijn hoofd voelde aan alsof ik zojuist tegen een muur was gelopen. Eenmaal in bed rilde ik onder vier warme dekens en een kruikje.
Dinsdag zou mijn big day zijn geweest: de verhuizing stond gepland! Bijna alle spullen die ik meeneem stonden al in tassen en dozen op mijn kamer (gelukkig hoef ik nog niet met meubels te slepen, Fem laat haar spullen nu nog staan) en ik was er eigenlijk helemaal klaar voor. Alleen mijn lichaam werkte niet echt mee.. 38.4 graden zei de koortsthermometer in de ochtend, in bed blijven jij zeiden mama en de huisarts in de middag.
Gisteren was dus een dag van slapen en balen. Vandaag voel ik me gelukkig al wel wat beter -in elk geval niet meer koortsig- maar nog niet helemaal 100% goed. De verhuizing is onder voorbehoud doorgeschoven naar morgen (en ik vind dat ik me dan gewoon beter voel!) en ik doe nog een dagje bed.

Goed. Afgezien van dat, gaat het best OK met me. Ik merk wel dat de winterse donkerte zijn nodige weerslag heeft op mijn energie- en happiness-niveau en dat ik nog flink moet wennen aan de drukte die mijn nieuwe leven met zich meebrengt. (Dat had je trouwens ook wel kunnen zien aan het aantal logjes van deze maand.) Dagjes nietsdoend rondhangen zit er niet meer zomaar in, en ergens vind ik dat wel jammer. Het liefst besteed ik veel meer tijd met de mensen van wie ik houd, dan ik op dit moment kan doen, en ergens snak ik ook enorm naar rust en ruimte voor mezelf. In dat opzicht is het dan ook best fijn, eens gedwongen tot rusten te zijn. ;) En zodra ik beter ben, eindelijk op kamers!