game over - you lose
Soms is het allemaal net spelletje. We zitten samen in de speeltuin op de wip en onze hoogte is steeds verschillend. Zet hij zich af, dan vlieg ik omlaag, en duw ik terug, dan is hij het die zich zwaar voelt. We krijgen onszelf niet meer op één lijn, proberen steeds onszelf omhoog te pushen ten koste van de ander. Gisteren belde ik hem weer huilend op en aan het eind van het gesprek was ik degene die ietwat opgekrikt ophing - hem in verwarring achterlatend.
Gaan we ooit nog stoppen met dit touwtje-getrek? Degenen om ons heen willen dat we voor hen kiezen, wij staan besluiteloos. Ik wil nu alleen maar verstoppertje spelen. Ik verlang naar zeven maanden terug, naar de McDonalds waar we elkaar toen zagen en waar alles nog gekleurd, simpel en zorgeloos was..
PS. lieverds, thanks voor al jullie reacties. Jullie zijn echt schatten. <3
Suusie, soms moet je even afstand nemen. Jezelf ruimte geven en hem ruimte geven en kijken wat er in die ruimte ontstaat. Afstand is soms écht nodig. Nu zijn er teveel emoties, gebeurt er teveel op een te kleine (figuurlijke) ruimte. Zoals Milow zingt: the trick to forget the bigger picture is when you look at everything in close-up as often as you can.
Ik weet dat het heel moeilijk is om iets los te laten als je dat eigenlijk helemaal niet wil en voor je gevoel niet kan, maar als je verder wil - met of zonder hem - dan moet je niet al te veel achterom blijven kijken. Sta rechtop, kijk vooruit en zet een stap op je eigen weg. Laat hem los zodat hij dat ook kan doen en misschien blijkt dat jullie dan naast elkaar blijven lopen - en zo niet, dan niet.
[/ongevraagd advies]
hmmm herkenbaar… zorgeloosheid lijkt altijd zo vanzelfsprekend dat je pas merkt hoe heerlijk het is als het ineens verdwenen is.. *knuff*
maarrrr, ik heb je gevonden hihi ^^ was de url alweer vergeten maar ik dacht type eens voor de grap bij google “Suus weblog Nijmegen” et voila ^^ bevalt t je al een beetje op de uni?
kusjeliefs
Anne