a little bit of everything, all rolled into one.

‘Vandaag ga ik het doen’, was mijn eerste gedachte toen ik wakker werd. Het was nog vroeg, maar de vogeltjes floten al en door het half-open raam viel een streep zonlicht op de vloerbedekking. 
Gisteravond was het laat geworden, en ik was dus van plan om heerlijk uit te slapen. Omdat ik pas om 15u hoef te beginnen met werken, stond mijn wekker op half één. En toch was ik vanmorgen even-na-zevenen zo wakker, dat mijn lijf ervan kriebelde. Ik wilde eruit!

Ja, echt eruit, naar buiten dus. Het laatste beetje luiheid in me duwde ik weg, de dekens sloeg ik van me af en mijn pyjama verruilde ik voor sportkledij. Ik wist het plotseling heel zeker: ik ga weer hardlopen, en wel nu meteen.

Het was weken, nee, máánden geleden dat mijn gymschoenen het bospad hadden betreden. De koude en donkerte van de winter hadden sportieve Suusie veranderd in een hangerige couch potato, en sinds mijn sportschoolabonnement begin maart afliep, had ik niets serieus meer aan beweging gedaan. Goed, een tijdlang was dat gerechtvaardigd met als argument dat m’n lijf moest aansterken, en natuurlijk fiets ik regelmatig naar de stad en naar school, maar ik begon langzaam te merken dat mijn lijf haar sterkte begon te verliezen. Momenteel is het zo erg met me gesteld, dat een paar trappen op rennen ervoor zorgen dat ik buiten adem raak, en bij een beetje tegenwind op de weilanden zet ik direct de versnelling van mijn fiets heel veel tandjes lager.

Vorig voorjaar ontdekte ik de schoonheid van de vroege ochtenden in het bos. Ik heb het geluk dat ik maar een straat hoef uit te lopen of ik bevind me tussen de bomen, en als de zon zo in de morgen over de weilanden doorbreekt en het lentegroen van de jonge blaadjes beschijnt, voel ik me op slag vrolijk. Vorig jaar maakte ik er op een gegeven moment een gewoonte van om bijna elke ochtend even een rondje te ‘doen’ en de slaap uit mijn lijf te schudden. 
En ik was helemaal vergeten hoe heerlijk dat ook alweer was. Maar nu weet ik het weer! Toen ik vanmorgen mijn iPod inplugde en mijn eerste stappen het bospad deden kraken, kwamen de kick en de spirit terug. Hoewel mijn conditie uiteraard te wensen over liet, genoot ik enorm van het nog steeds zo-vertrouwde rondje. Mijn hartslag klopte in mijn keel, mijn longen bliezen de koele lucht in en mijn ogen namen het zonlicht gretig op. Dit is leven, dacht ik. Ik ben jong en ik straal. Oh ja, zo voelde dat. 

Compleet verfrist liep ik een kleine twintig minuten later mijn cooling down richting huis. Het bospad komt uit op een grotere weg, waar ik een stukje direct naast de auto’s loop. Ergens onder mijn hardlooproes was ik me bewust van mijn rode gezicht en de half-uitgeveegde mascara van gisteren, maar veel kon het me niet schelen. Tot er een brommend busje mijn richting op kwam rijden. Ik schrok op van het luide getoeter en zag twee breedgrijnzende bouwvakkers naar me zwaaien, voor het voertuig rammelend langs me reed. 
Oh ja, dacht ik geërgerd. Ik ben jong en ik straal. Zo voelde dat.