a little bit of everything, all rolled into one.

Ik kom net terug van school: vanavond was de Culturele Avond (pardon, de Culto heet het tegenwoordig heel hip). Hoewel het al na elven is en het een gigantische drukte was in de aula, ben ik nog redelijk wakker en alert.
De avond was fantastisch, ik heb ervan genoten en zelfs de duizelingen die ik steeds krijg wanneer ik op rumoerige plaatsen ben, bleven bijna weg. Toch is het niet alleen positiviteit die deze avond me bracht: ik baal.

Ik zag mijn hippe, toffe klasgenoten swingend op het podium, alle ogen op hen gericht. Zij straalden, net als al die andere grote en kleine sterretjes die vanavond schenen. En plotseling voelde ik me er buiten staan. De dingen die op school gebeuren gaan langs me heen, en hoewel Suuz en Eline hun uiterste best doen me steeds bij te praten, is er natuurlijk tijd tekort om alles te vertellen. Ik sta langs de zijlijn, terwijl ik eigenlijk ook wil stralen…
Oh echt, ik sta te trappelen om mijn oude leventje weer op te pakken. Ik wil lessen volgen, lachen om/met klasgenoten, uitgaan met vrienden, dansen op feestjes en hard werken achter de toonbank van AH. Ik wil weer sporten en lekker in het lentezonnetje fietsen naar de stad. Ik wil winkelen, hippe shirtjes shoppen en in elk pashokje mijn spiegelbeeld toelachen met een glans van zelfverzekerdheid in mijn netjes opgemaakte ogen. Ik wil in het gras liggen met mijn lief, hem stralend aankijken met diezelfde blik. Dat is leven, en er moet weer leven in mijn ogen.

Het punt is: zoals het ging, zal het niet meer gaan. Het tempo waarin ik de dingen deed, en de hoevéélheid dingen die ik deed, snoerden de mond van het heldere meisje dat ik ooit was. En de dictatuur in mijn hoofd is nog niet gevallen. Ik kan nu wel vrolijk lopen te verkondigen hoezeer een voorstelling als deze, een avond als vandaag me stimuleert. De kick of adrenaline drijft me, voor even. En zo zijn er nog wat van die dingen die me energie geven. Maar ergens weet ik, dat ik morgenochtend weer opnieuw moet beginnen met graven, met zoeken naar de moed die dan opnieuw diep is weggezakt. Ik kan wel mijn stralende maskertje opzetten maar zij is als lood: lang kan ik haar niet meer dragen.

De meest logische oplossing: tijd om het ‘masker’ te laten voor wat het is, en mijn eigen gezicht te laten zien. Niet langer wil ik me verbergen achter een wijde trui, baggy jeans en starende blik-op-oneindig. Wat me soms weerhoudt is de angst voor wat er achter het muurtje tevoorschijn zal komen.
Maar angsten zijn er – natuurlijk – om te overwinnen. Over een paar maanden, bij de diplomauitreiking, sta ik op hetzelfde podium als waar ik vanavond zo tegenop keek. Dan wil ik daar staan, helemaal op mijn plek: tussen mijn klasgenoten en dicht bij de mensen om wie ik geef, met het ondertekende document-van-overwinning in mijn handen. En dan, oh reken maar. Wedden dat ik straal!