Als het touwtje te strak gespannen is, struikel je erover, maar wanneer je in volle vaart over een drempel heen raast, gaat dat ook niet zonder schade. Met andere woorden: voorzichtigheid is noodzakelijk, nu ik weer mijn grenzen verleg en verder kom dan het dagelijkse-blokje-om.
Het is niet makkelijk om de dingen die ik doe laagdrempelig te houden, maar ik doe m’n best. Zoals ik gisteren al schreef, was vandaag ‘de eerste schooldag’. Mijn gatenkaas-examenklasrooster gaf aan dat ik twee uur les had, dus in overleg besloot ik er daar ééntje van te volgen. Ik werd gebracht met de auto en naderhand weer opgehaald: niets moeilijks aan.
Het was vooral fijn, weer rond te lopen in de gangen en de muffe geur van leren op te snuiven. Nadat ik mijn jas in m’n kluisje had gedumpt, liep ik naar de aula. Het verbaasde me hoe rustig ik liep. Ik was dan ook ruim op tijd en allerminst gespannen, in tegenstelling tot een maand eerder, toen ik door dezelfde ruimtes rende om op tijd te zijn voor m’n volgende afspraak. Mezelf verbazend met mijn nonchalance liep ik het Atrium binnen. Ik zocht een bekend gezicht en begaf me toen naar de klasgenootjes die zaten te wachten tot de les begon. Geen van beide reageerde raar op mijn verschijning, enthousiast brachten ze me op de hoogte van de laatste nieuwtjes en roddels.
Toen ik de klas in stapte, gaf de aardige aardrijkskundeleraar me een hand en heette me welkom terug in zijn les. Ik had vooral oog voor mijn dagelijkse maatje Suuzie, die ik al veel te lang niet had gezien of gesproken. We kletsten wat af en tussendoor deed ik mijn best de opgaven te begrijpen. De teksten duizelden me, ik merkte dat ik de stof minder snel opnam dan ik eerder deed. Mijn hoofd is nog lang niet leeg, I guess ;-).
Wanneer ik even opkeek van mijn schrift, leek het of een paar klasgenoten gauw hun blik afwendden. Het deed me weinig: voor zover ik kon beoordelen, stonden hun ogen slechts nieuwsgierig.
Al met al voelt het toch als een klein avontuurtje, en daarmee een logje waard. Morgen ga ik twee uur doen (geschiedenis en wiskunde), als ik me fit voel fiets ik zelf weer naar school. Zo beklim ik steeds een treetje hoger. Wanneer ik weer de kracht heb, schep ik de laatste drempels weg en zo, langzaam maar zeker, krijg ik de touwtjes van m’n leven weer in handen en laat ze uiteindelijk los!
En dan zijn de examens voorbij, dan ben ik echt vrij…
E-mail dit
( 7 ) Reacties
Echt vrij? Na de examens begint het pas ;) Anyway, blij om te horen dat het weer langzaam beter gaat. :)
Hartstikke goed Suus, doe het lekker rustig aan en blijf kleine stapjes nemen. Ik ben trots op je!
Goed dat het zo weer beter met je gaat :-) Die observatie van dat je alles rustig aan doet, met lopen, is heel mooi. Toen je dat een maand geleden zo gehaast en gespannen deed merkte je niet dat je dat op die manier deed, waarschijnlijk!
Yeah.
*trots(heid?) heerst*
Ik ben ook echt heel trots op je lieve Suus! Ik was zo blij om je vandaag weer even te zien, ook al heb ik je helaas niet echt gesproken, maar het deed me toch goed om je weer op school te zien. Ik hoop dat je morgen ook weer eventjes naar school komt, zodat we even bij kunnen kletsen. I’ve really missed you. Maar het allerbelangrijkste is dat je nu inderdaad rustig aan doet. Maar gelukkig doe je dat ook. Ben heel blij dat je voorzichtig doet nu en het langzaam opbouwt, want je moet echt goed op jezelf passen hoor! <3
Ik weet niet zo goed wat ik verder nog moet zeggen, behalve je een geweldig meisje bent en dat ik echt enorm trots op je ben, dat je nu inziet dat je te veel van jezelf eist en dat je goed op jezelf moet passen en dat je je hier, ondanks alles, zo goed doorheen slaat en dat je nu eindelijk voor jezelf kiest en de rest maar even ‘laat stikken’ om het zo maar te zeggen. Zo dat was een lange zin:p Maar jij bent het allerbelangrijkste en dat moet je nooit vergeten! Ik weet zeker dat je er weer helemaal bovenop komt, maar doe het stapje voor stapje :)
Hurry up and wait
So close, but so far away
Everything that you’ve always dreamed of
Close enough for you to taste
But you just can’t touch
You wanna show the world
But no one knows your name yet
Wonder when and where and how you’re gonna make it
You know you can if you get the chance
In your face as the door keeps slamming
Now you’re feeling more and more frustrated
And you’re getting all kind of impatient waiting
We live and we learn to take
One step at a time
There’s no need to rush
It’s like learning to fly
Or falling in love
It’s gonna happen and it’s
Supposed to happen that we
Find the reasons why
On step at a time
You believe and you doubt
You’re confused, you got it all figured out
Everything that you wished for
Could be yours, should be yours
Would be yours
If they only knew
You wanna show the world
But no one knows your name yet
Wonder when and where and how you’re gonna make it
You know you can if you get the chance
In your face as the door keeps slamming
Now you’re feeling more and more frustrated
And you’re getting all kind of impatient waiting
We live and we learn to take
One step at a time
There’s no need to rush
It’s like learning to fly
Or falling in love
It’s gonna happen and it’s
Supposed to happen that we
Find the reasons why
On step at a time
I believe in you! Hopelijk tot snel! Veel liefs and take care <3 I know you’re gonna rise and shine. xxx
Heej!
Super van je joh, alvast veel succes morgen weer! Step by step..
xoxo
Gloria
Zoals Jerry ook al zei; Na de examens begint het pas! Dus be prepared…
Laat een berichtje achter: