10 maart 2010 | een reactie
Wanneer werd gisteren vandaag?
Digitaal verandert tijd zonder acht op tik te slaan
– en internet is grenzeloos –
gevaarlijk, als je niet op tijd ontwaakt
om tijd deden wij niet druk:
zonder voeten dansten we de nacht,
onze woorden een patroon vlechtend
– tijdig doordacht op goed geluk –
wij tegen de slaap vechtend
er was geen torenklok om half zeven,
– gewoon een sms –
maar het besef van tijd sloeg:
mijn stem aan barsten en slaap vertikt.
Misschien is leven toch meer grenzeloos
dan de onbegonnen dag herzien?
5 maart 2010 | 3 reacties
Het weiland is een slagveld van de winter
met takken en bladen verspreid in het zand.
Alsof als je zou puzzelen en passen,
je alles opnieuw zou beleven,
maar nee:
reconstructie is schijn
en het wordt nooit zoals het was.
Het huis is een slagveld van de winter
zand en stof en borden en propjes overal.
Maar nu: als je alles weg zou vagen,
schijnt daar plots toch de lente door het glas.
3 maart 2010 | 3 reacties
Ik wil niet meer schreeuwen.
Vannacht riep ik om hulp,
ik was verdwaald, maar
de enige die dat zelf niet wist.
In het flitsen van de discolampen slaakte ik mijn kreet
geluidloos – het zou het toch niet hoorbaar zijn
want de stampende boem-boem doorboorde mijn stem.
Soms is het slopend om stuurloos te zijn.
Ik viel op, maar verborg me.
Omdat voor de val hoogmoed komt,
danste ik op het podium de wereld weg.
Of eigenlijk, mijzelf.
En natuurlijk viel ik:
spoken door mijn dromen
en met een dreun in mijn hoofd werd ik wakker
in een gat van verloren geheugen.
Ik wil niet meer, ik schreeuw niet meer.
27 februari 2010 | 2 reacties
Met een Loesje luid ik een pauze in.
I’ll be back - maar vraag niet wanneer.
24 februari 2010 | 2 reacties
Vandaag is een productieve studiedag dus even een kort berichtje voor ik mijn laatste opdracht afmaak. Ik had beloofd een aantal recepten te posten van wat ik zoal maak. Gezien ik gisteren eens niet afhaalwok, restaurantvoedsel of onderwegbroodjes heb gegeten is vandaag een geschikte dag. Lees, kook en geniet!
Pasta e fagioli (Suusie-versie van het Veganomicon-recept)
duur:
30 min, behalve als je vergeet op tijd de pasta in de pan te gooien. Dan 12 min extra.
goedkoop & makkelijk:
ja.
nodig:
- 200 gram (of zoveel je wilt) pasta, het liefst penne of pipe rigate
- 1 potje witte bonen (hak)
- 2 blikken gepelde tomaten(-blokjes kan maar hoeft niet, zelf een beetje prakken in de pan levert hetzelfde op en scheelt de helft van het geld)
- 6 teentjes knoflook (nee, is niet absurd veel, geeft goede smaak)
- 1 theelepel oregano (of 1/2 oregano en 1/2 tijm)
- 60ml groentebouillon (1 blokje oplossen in lauw water) of droge witte wijn
- 2 eetlepels olijfolie
1. Schil de knoflook en snijd ze in reepjes, blokjes of wat je prettig vindt. Niet te klein. Zet een grote pan op het vuur en verhit de olijfolie. Gooi de knoflook erin en fruit ‘m een minuutje, laat de stukjes niet bruin worden (m.a.w. zet het vuur niet te hoog). Vergeet niet de afzuigkap aan te zetten, anders vragen je huisgenoten zich af waar die rare lucht vandaan komt.
2. Voeg de tomatenblokjes, groentebouillon en oregano toe en breng het geheel aan de kook. Zet dan het vuur laag (maar zorg dat het prutje zachtjes blijft koken) en laat dit zo minstens 20 min borrelen zodat de saus flink indikt. Niet korter, dat gaat ten koste van de smaak - liever langer, laat in elk geval alles goed doorkoken en intrekken. Roer af en toe en prak de tomaten tot moes.
3. Zet intussen een andere pan met water op het vuur. Voeg een scheutje olijfolie en wat zout toe en kook de pasta in 10-12 minuten gaar. Als je goed time’t, is alles precies tegelijk klaar. :) Doe een paar minuten voor de pasta klaar is, de bonen bij de rode saus en laat ze opwarmen. Niet te hard meer koken, dan barsten ze open.
4. Giet de pasta af voor je ‘m aan de saus toevoegt (duh, je hebt niet voor niks 20 minuten gewacht tot die saus eindelijk niet meer waterig is) en roer het mengsel goed door elkaar. Beveel je Vriendje de tafel te dekken en smikkel samen aan tafel, in bed of voor de tv.
23 februari 2010 | 2 reacties
Oeps, gisteren voor het eerst mijn elke-dag-een-stukje-schrijven-over-project voornemen verbroken. Je zult misschien hebben gedacht: heeft ze nu al gefaald en durft ze niet toe te geven? Ik kan je vertellen dat dit niet het geval is, I’m still going all vegan. And loving it, voeg ik daar vol overtuiging aan toe!
Toch heeft het wel een reden dat ik gisteren niet schreef. Hoewel de dag goed begon naast mijn lief in bed en fijn eindigde met Sabienne en een goede film, waren er behoorlijke pieken en dalen. Nog een week door en door en doorgaan was geen leuk vooruitzicht. Had die week vrij dan helemaal niets veranderd?, dacht ik verward.
Gelukkig stond Judith ’s middags voor de deur met een kapotte fiets; het samen sleutelen en theeleuten verdreef mijn somberte naar de achtergrond. Toch vroeg ik me vanmorgen nogmaals af waarom ik me nu meteen weer zo moedeloos voelde. Een gesprek met Vriendje eindigde in de volgende conclusie. Eigenlijk vind ik mijn studieprestaties helemaal niet goed genoeg. Ik haal geen achten en negens meer zoals op de middelbare school en ik moet behoorlijk blokken om bij te blijven. Zo stilletjes aan ben ik daarom mezelf veel minder ‘leuks’ gaan toestaan. Feestjes tot diep in de nacht zouden me alleen maar vermoeien, wijntjes met vriendinnen doen kostbare studietijd teniet en ’s avonds de stad in gaat ten koste van mijn slaap en energie. Helaas werkte het zo niet. De gedachte aan ALLEEN MAAR studeren deed me zo rot voelen dat ik HELEMAAL NIET meer studeerde.
Kortom, ik kwam in een cirkeltje terecht. In de woorden van Vriendje:
“Je kunt jezelf ook boosten met leuke vooruitzichten, maar die ontneem je jezelf omdat je moet studeren – wat je dan vervolgens niet doet omdat je je kut voelt omdat je alleen maar studeert. Cirkeltje..”
Goed, dat moet anders. Dus zit ik nu in de trein naar Eindhoven om daar te vieren dat Vriendje en ik een jaar samen zijn! Januari 2009 kwamen we bij elkaar, maar het is een maand uit geweest… funny fact is dat 23 februari tevens de dag is dat ex-Vriendje Bram en ik verkering kregen (in 2007, voor ruim dertien maanden). Zo past alles steeds mooi in elkaar, als je er op let.
Dan nog even over veganisme: ik eet bergen brood, fruit, noten en andere meuk weg (yaay voor pindakaas, bananen en soyachocomel) en voel me op-en-top. De Veganomicon -ooit gekocht in Amerika- zit in mijn tas voor vanavond. Tijd om mijn lief er eens van te overtuigen dat lief-voor-de-aarde-zijn zo slecht nog niet is. ;)
20 februari 2010 | 3 reacties
Even een kort berichtje (omdat ik toch elke dag probeer iets te schrijven) op de vierde dag van mijn vegan-project.
Gisteravond heb ik heerlijk vegan gegeten bij de Mexicaan! Klik hier voor een foto van mijn fantastische salade. Vervolgens gingen ik en Alexander toch maar aan de wijn. Hier had ik lang over getwijfeld, maar technisch gezien was ik niet illegaal bezig: met de afspraak die ik eind januari met vriendinnen maakte, zeiden wij dat 1 keer ‘zondigen’ was toegestaan. Nou, dat is gelukt hoor. ;) (En ja, wijn is officieel niet helemaal vegan, maar goed, op het forum las ik dat ik lang niet de enige ben die dat soms of iets vaker voor lief neemt.)
Wonderbaarlijk genoeg was ik totaal niet katerig toen ik vanmorgen om elf uur wakker werd. Zou het komen door mijn gezonde eetgewoonten van de laatste dagen? Ik had in elk geval trek in een vullende fruitsalade dus snelde naar AH voor bananen, kiwi’s en appels en maakte een bak vol voor Alexander en mijzelf. Veel fijner eigenlijk dan mijn gewoonlijke katerontbijt van kaas, gebakken ei en chocola.
Nu ben ik bij mijn lieve 13-jarige nichtje thuis. We gaan zo een fijne meidenfilm kijken onder het genot van een bak popcorn - want dat mag ik gelukkig wel, YAAY! Toen ik vanmiddag hier kwam zat mijn tante klaar met thee en ik kreeg toch nog chocolade. Puur en fairtrade zonder melkpoeder, speciaal uitgezocht - enorm lief! Dit was namelijk iets dat me er bijna van verhinderde uberhaupt te beginnen met mijn project.. ik vind het vreselijk om mensen teleur te stellen en het idee dat iedereen zich in bochten moet wringen om rekening met mij te houden, is niet fijn. Gelukkig doet tot dusver niemand moeilijk, oom en tante hebben vanavond heerlijke wraps gemaakt. Er stonden allerlei bakjes op tafel met verse groenten (van sla en champignon tot avocado en appel) dus ik at mijn buikje rond. (:
Oeps, berichtje toch alweer langer geworden dan het plan was. Ach, ik schrijf tenminste weer - want dat is minstens zo gezond voor mij!
19 februari 2010 | een reactie
Het was natuurlijk wachten op de eerste crea-vega bakkunsten van mijn kant. Wie me een beetje kent, weet dat ik gek ben op rommelen in de keuken. Ik was niet van plan dat op te geven tijdens mijn 40-dagen-vegan project. De vele vegan-weblogs en kookboeken die ik de laatste tijd heb do0rgespit maakten mij gelukkig 1 ding duidelijk: veganistisch eten is absoluut geen sober dieet van zwarte bonen en zilvervliesrijst. Integendeel! Je kent wellicht Rosey’s Cupcakes (en anders zou je je daar echt eens in moeten verdiepen), het project dat veganisme hip maakte in Nederland. Toch vond ik dat het ook mogelijk moest zijn om zonder fantastische oven, glimmende keuken en eindeloze geldstroom goed zoet voedsel te maken.
Dus dat deed ik! Ik koos een recept, gaf mijn laatste geld uit aan de beste kwaliteit pure producten en mengde al die yum yum organic stuff in een geimpoviseerde beslagkom. Trots stond ik met mijn gloednieuwe voor-kerst-gekregen bakspulletjes en knalrode schort in de keuken. Nu staat mijn browniebakblik in de soort-van-oven van de buren (onze oven doet het niet meer, remember, maar gelukkig heeft dit huis tussendeuren waardoor ik makkelijk even hun krakding kan lenen) en ik kan niet wachten tot ze klaar zijn. Neef uit Leiden is op dit moment onderweg hier naartoe dus straks gaan we lekker samen proeven.
Vanavond laat ik het me wat avondeten betreft makkelijk maken, we gaan heerlijk uit eten bij de Mexicaan. Volgens Tina is het daar ook voor veganisten goed toeven, dus ik ben benieuwd! Nee, ik leef lang niet zo sober als ik dacht te moeten doen. Ik begin vegan-zijn steeds leuker te vinden. Het stimuleert me, dwingt me tot nadenken en wakkert mijn creativiteit aan. (:
18 februari 2010 | 2 reacties
Twee dagen eet ik nu plantaardig. Misschien zit het in m’n hoofd, maar het ‘voelt’ alsof mijn lichaam langzaamaan allerlei afvalstoffen aan het wegwerken is. Twee dagen is waarschijnlijk nog te kort om een spelletje zoek-de-verschillen te spelen, maar er zijn al wat dingetjes die me opvallen. Zo heb ik minder snel trek na een stevige maaltijd. Of nou ja, na twee of drie uurtjes lust ik wel weer wat, maar het hongergevoel is op de een of andere manier minder dwingend. Mijn lijf voelt sowieso ‘rustiger‘ aan - en daarmee is het ook stiller in m’n hoofd. Ik mis alleen de chocomel…
Vandaag ben ik terug getreind naar mijn kamer. Ik moet bekennen dat ik daar een beetje tegenop zag. Bijna een week was ik bij m’n ouders en ik was helemaal ontstresst. Weer naar Nijmegen betekende in mijn hoofd terug naar die stress, de drukte, de mensen die meteen hun mening klaar hebben over mij, mijn studie, allerlei random verplichtingen… Bovenal zou ik weer helemaal voor mezelf moeten zorgen. Dit maakte me toch weer onrustig.
Natuurlijk viel het gewoon mee, hihi. Bepakt en bezakt doorliep ik het bus-trein-wandeltraject en eenmaal op mijn kamer deed ik gelijk de kaarsjes en de wierook aan. Nu lig ik lekker in bed en lijkt het ‘op tijd slapen’-gedeelte van mijn plan zowaar te gaan lukken. Om me heen is het nog een rommeltje van de afgelopen hectische weken, maar daar breng ik morgen verandering in.
Twee dagen heb ik gehad, nog achtendertig te gaan.. mijn vertrouwen leeft, maar ik kijk wel uit naar zondag; dan ga ik zeker voor een grote mok chocomel!
17 februari 2010 | 5 reacties
Nu moet ik er echt aan geloven: vandaag is het Suusie Vegan Project officieel van start gegaan! Ik moet zeggen dat het me weinig moeite heeft gekost. Gisteren had ik al wat ‘geoefend’ (maar nog wel een lekkere volle warme chocomel gedronken met Inge) en de afgelopen dagen heb ik me flink ingelezen op internet. Mijn favorietenindex van Chrome heeft er een mapje bij, want minstens tien goede vegansites en -weblogs ben ik tijdens mijn informatiewinning tegengekomen.
Nu moet ik wel zeggen, het was vandaag niet heel lastig om kippenverenbrood en koeienbottenwinegums te ontwijken. Onder het mom van we-hebben-al-veel-te-lang-niets-samen-gedaan gingen mama en ik een dagje naar het thermencomplex. Heerlijk baden en stomen dus, ik voel me compleet gereinigd. Een beter begin van een detox-maand kon er niet zijn!
Tijdens de lunch in het restaurant werd ik voor het eerst geconfronteerd met m’n voornemen. Het viel me op hoe beperkt de keus was voor een veganist: in werkelijk elk gerecht of hapje zat vlees (varierend van tosti-speciaal tot gemarineerde runderlapjes), vis (van broodje krab tot gambasalade), ei (van omelet tot uitsmijter) of kaas (van panini-brie tot pasta pesto). Zelfs de meeste soepen waren niet veilig. Er was keus uit chinese tomatensoep (room), champignonsoep (spekjes), uiensoep (gegratineerde kaas) en groentebouillon met verse kruiden. Om een lang verhaal kort te maken: het werd natuurlijk die laatste.
Vond ik het erg om niet veel te kunnen kiezen? Totaal niet. Eigenlijk gaf het me juist enorme rust om 90% van de kaart te kunnen afstrepen zonder zelfs maar in overweging te gaan. Op het krijtbord werden allerlei verse sappen en smoothies aangeprijsd. Ik informeerde of er yoghurt doorheen zat en bestelde vervolgens zonder twijfel een banaan-aardbeismoothie. Hij smaakte fantastisch. :]
Morgen ga ik terug naar Nijmegen. Ik heb nu al zin om de stad af te struinen en binnen te lopen bij alle speciaalzaakjes, Verse, onbewerkte groenten en fruit halen bij de groenteman, en biologisch brood, noten, cacao en soyazuivel shoppen bij de natuurvoedingswinkel. Eens kijken of ik daar lekkere vegan chocomel mee kan maken. ;] Wat ik morgen ga koken weet ik nog niet, maar het smaakt vast goed. Ik houd jullie op de hoogte!
15 februari 2010 | 2 reacties
(c) lefthandedtoons.com
14 februari 2010 | 5 reacties
De bevroren sneeuw glinsterde voor me uit toen ik naar huis fietste. Die glitters sierden de avond; ze waren het meeste feestelijke van vandaag, want verder gaan carnaval en Valentijn aan me voorbij.
Zuid-Nederland feest, drinkt, doet gek, gaat los, maar wat ik me afvraag is het volgende. Zij vieren een christelijk feest. Gaan zij dan ook, zoals het de gebruiken betaamt, na deze periode van extreme losbandigheid en gulzigheid veertig dagen consuminderen? Met andere woorden, realiseren de zuipers zich dat carnaval, carna vale, ‘vlees, vaarwel’, van oorsprong een laatste feest is voor de vastentijd?
Ik oordeel niet, ik carnaval niet. Toch ga ik dit jaar wel iets doen met de vastentijd. Dat spookt al een paar jaar steeds door m’n hoofd in februari, maar tot nu toe heb ik er uit zelfbescherming niets mee gedaan. Ik was er niet sterk genoeg voor, niet klaar voor. Ik zou gaan vasten om verkeerde redenen. Het zou me mentaal verder verzwakken.
Nu echter, heb ik het gevoel dat veertig dagen van bezinning goed voor me zijn. Wel wil ik er een eigen draai aan geven, geheel vasten – urenlang niets en zeer sober eten – zie ik niet zitten. In plaats daarvan eet ik veertig dagen veganistisch, te beginnen op Aswoensdag.
Waarom? Ik was toch net langzaamaan begonnen weer wat vlees te eten? Helemaal waar, en dat ga ik vast vanaf Pasen ook weer doen. Ik ben gewoon al zo lang nieuwsgierig naar veganisme, de mogelijkheden ervan en wat het met mijn lichaam gaat doen. Ga ik me energieker, fitter en blijer voelen als ik geen enge E-nummers en loze hormonen inneem elke dag? Kan ik het volhouden? Wat is er eigenlijk überhaupt nog niet dierlijk aan voedsel in onze samenleving? Zal ik zuivel missen of smaakt sojayoghurt ook prima? Lukt het me om lekkere maaltijden te blijven maken?
Ik denk dat het kan. Ik zal al mijn zelfvertrouwen moeten aanwenden, maar dan zal ik slagen. Voor de duidelijkheid, dit ga ik doen:
1. Tussen Aswoensdag (10-feb) en Pasen (04-apr) geen dierlijke producten, d.w.z. vlees, vis, melk, ei, honing en alle andere producten en stoffen (E-nummers…) van dierlijke oorsprong. Dus ook geen supermarktbrood met broodverbeteraar a.k.a. varkensharen.
2. Op de zes zondagen in deze periode eet ik wel gewoon alles. Zet dus dan de B&J’s maar klaar. ;)
3. Ik probeer ook zo veel mogelijk natuurlijke cosmetica en verzorgingsproducten te gebruiken (Lush!). Mijn studentenbudget weerhoudt me ervan te zeggen ‘alleen maar’…
4. Ik wil leren mediteren (Judith?) en probeer zo veel mogelijk elke ochtend en avond een paar yoga-oefeningen te doen.
5. De avond is sowieso belangrijk: niet tot diep in de nacht achter Leia hangen, maar fijn met kaarsjes, wierook, muziek en een boek in bed uitrusten van de dag.
Goed, dat was dat. Nu nog een nieuwe categorie aanmaken op Suushi en dan kan ik jullie op de hoogte houden van mijn geluk/struggles rondom de 40 dagen vegan. Nu is het alweer tien uur geweest, tijd dus om laptopje uit te doen en kaarsjes aan. Een goed begin is immers het halve werk… en dan is het toch nog een beetje glinsterfeest!
12 februari 2010 | 4 reacties
Het is vrijdagavond en ik sta op Tilburg Centraal op de bus te wachten. Ik voel me rozig en blij na een fijne middag en avond met Eline. Om me heen zie ik ondanks de winteravond opvallend veel kleur: oh ja, het is carnaval. In stilte lach ik om de zwalkende meisjes op veel te hoge zilveren hakken met bevroren benen en boa’s om hun nek.
Dan komt een drietal jongens, type sjonnie, mijn kant op gelopen. Het is een bont gezelschap: de een draagt een glimmend gouden broek met bijpassende sneakers en zonnebril, de ander een knalroze pak met krulstaart en de kop van een big in zijn nek. De derde is vooral gewoon heel dronken. ‘Eusj, welleke bus moeten we hebben?’ vraagt Krulstaat terwijl hij vaag naar het busbordje tuurt. ‘Jaaaa, daar issie al!’ lalt de ander, wijzend naar de bus die voor zijn gouden muiltjes parkeert. Gniffelend lopen de jongens naar de bus.
Ik wissel een blik met het meisje naast me en we giechelen. ‘Oh help, ik moet zo meteen met hen in de bus’, knikt zij naar de jongens, die intussen de buschauffeur uitlachen omdat die beweert dat zijn bus niet degene is die zij moeten hebben. ‘Wedden heh, wedden, ik zet zo veul geld op dat busbordje, zekerste weten waar, gij staat hier verkeerd, diz egwel d’n bus!’
‘Ehm, mag ik mijn deuren dichtdoen en verderrijden?’ glimlacht de buschauffeur quasi-geirriteerd en hij rijdt weg, de jongens verdwaasd achterlatend.
Dan keren ze zich naar ons. Er volgt een melige conversatie; ik vind het vaak grappig om mee te gaan in het dronken gebrabbel van mensen, mits ze me goedgezind zijn natuurlijk. De verklede boerenzoons deden geen vlieg kwaad, zei mijn intuïtie, dus ik vermaakte me prima tot mijn bus er was. Toen bovenstaande buschauffeurconversatie zich herhaalde verzocht ik hen vriendelijk doch dringend dat ik wel in deze bus wilde stappen en wenste ik hen nog een fijne dronkenschap. Ik zwaaide nog even naar het meisje, hopend dat de jongens zich verder tegen haar zouden gedragen en lachte toen met mijn medepassagiers de jongens hartelijk hardop uit.
Ik kon niet stoppen met grijnzen. Het was zowaar gezellig, vanavond in Tilburg. De ijzige wind waarin ik normaal in m’n eentje sta te wachten was veel minder koud. Nou ben ik totaal niet ‘van de carnaval’, integendeel, maar ik moet zeggen, vandaag verbreedde mijn blik. Ik bedoel, de rest van het jaar loopt iedereen met z’n iPod in de oren en blik-op-oneindig langs elkaar heen. Vandaag was er contact, gemeenschappelijkheid, gelach. Er klinkt blijdschap door de stad, en ik glimlach mee.
Kunnen we het zo niet vaker doen?
10 februari 2010 | 4 reacties
Al bijna twee weken februari zijn verstreken en nog geen logje is verschenen. Het is zo druk in m’n hoofd en ik kan mijn gedachten niet ordenen en hoewel ik weet dat te weinig schrijven dan geen remedie is (integendeel), kan ik me er niet toe zetten.
Februari is niet mijn maand, laat ik het daar op houden.
Om jullie een beetje updated te houden, even wat feitjes sinds mijn laatste logje:
- Fieke is terecht en, naar ik heb vernomen, inmiddels ook weer veilig thuis.
- Ik heb mijn tentamen Middeleeuwen gehaald.
- Globalisering ging wel OK; de eerste drie vragen waren makkelijk, de laatste drie erg vervelend. De uitslag volgt aan het eind van de maand… jullie horen het wel.
- Over twee dagen vertrekt Vriendje voor ruim een week naar Amerika.. ahw, ik ga hem missen.
- Des te meer reden om deze week extra veel bij elkaar te zijn, natuurlijk. Hoewel ik veel van die tijd in bed/op de bank heb doorgebracht (want BLUH) is het fijn om hem dicht bij me te hebben.
- Het zwembad in Wijchen op dinsdagavond is geen aanrader.
- Ik heb nieuw haar en ben erg tevreden over Kinki Kappers in Nijmegen.
- Judith en ik hebben veel te weinig ge-meet de afgelopen tijd.. het wordt weer tijd voor een goede koffie.
- Wel hebben we, met nog wat andere meiden, een weddenschap afgesloten voor de hele maand: in februari geen alcohol drinken (en voor de nicotineverslaafden, ook een maand niet roken). So far faal ik niet, ik vermijd feestjes en borrels een beetje, maar heb daar sowieso geen behoefte aan nu.
- Ik spaar geen voetbalplaatjes.
- Ik ben iets minder vega.
- Ik wil shoppen maar heb enorm geldgebrek.
- Ik kan niet wachten tot het lente is…
27 januari 2010 | 6 reacties
Afgelopen week zag ik op de site van Merel Roze dat er iemand in haar directe omgeving vermist was. Zij plaatste toen vanuit haar vakantieadres in Londen direct een oproep op haar weblog: ‘help ons!’. Een schokkend bericht, het bleef me bij en gaf me een naar gevoel. Nog steeds is er, voor zover ik weet, van deze man niets vernomen.
Nu echter, ben ik totaal met stomheid geslagen. Want vanavond kreeg ik via twitter, weblog en msn te horen dat een meisje van mijn middelbare school wordt vermist. Het gaat om Fieke van Gorp, een meisje dat twee jaar mijn klasgenootje is geweest en een goede vriendin van veel mensen die ik ook goed ken. Was het hele middelbare school-wereldje rond Tilburg behoorlijk naar de achtergrond gezakt de afgelopen maanden, nu springt het weer vol in m’n aandachtsveld. Ik praat met mensen uit haar omgeving en laat het verschrikkelijke nieuws tot me doordringen. Bijna ga ik het liefst morgen terug naar Mill-Hill om iedereen te knuffelen.
Fieke, meisje toch..
Ik ben er even stil van.
De officiele gegevens van de vermissing zijn hier te vinden. Heb je iets gehoord, gezien of vernomen op welke manier dan ook.. laat het weten.
20 januari 2010 | een reactie
Het voelt alsof ik weer in de periode van eindexamens zit; ik heb opnieuw enorm last van het Tupperware-gevoel. Gisteren en vandaag waren een vacuum van wachten, van stress, van studeren en ontwijken. Morgen is het tentamen. Ik weet niet of ik er klaar voor ben en tegelijkertijd wil ik er het liefst zo snel mogelijk vanaf zijn. Dan kan ik tenminste weer leven…
Dan ga ik lekker weer mijn lief knuffelen, films kijken met Neef in Leiden, malibu en wijntjes drinken met Bram en Sabine op het feestje van Jerry, lui uitslapen naast Vriendje, een ontbijt opsmikkelen van pannenkoeken, versgebakken broodjes of whatsoever, nog meer broodjes bakken en kaasjes snijden bij AH en..
..en dan mag ik weer gaan leren. Oh ja. In tegenstelling tot vorige tentamenweek is het nu niet alleen het tijdvak (Oudheid/Middeleeuwen) dat getoetst wordt. Ik moet nog flink aan de bak voor Globalisering, want hoewel ik al maandenlang de twee pockets van dat vak met me meesleep, ben ik in beide boekjes nog niet verder dan hoofdstuk een. De opmerkingen van tweedejaars (’ik heb het boek niet eens opengeslagen en het vak gewoon gehaald’, ‘die docent stelt vragen die bijna niet te beantwoorden zijn’, ‘vreemdste tentamen ooit voor dat vak’) helpen niet bij het kweken van anti-SOG.
Nee, morgenmiddag ga ik dan wel lekker pretenderen dat ik klaar ben, nog anderhalve dag mijn boeken negeren en heerlijk vrij zijn en lol maken… echt over is het nog niet. Pas volgende week donderdag mag mijn Tupperware-doosje uit elkaar spatten. Tot die dag leef ik op stiekeme, spontane uitspattingen!
18 januari 2010 | 4 reacties
Vandaag is het officieel Blue Monday, ‘de somberste dag van het jaar’. En al denk ik dat mijn miserabele buien meer te maken hebben met tentamens dan met het weer, ik vond deze benoeming een perfect excuus om mezelf hartje-januari een zomerse salade voor te schotelen. Try this!
Ingredienten:
- 100g eikenbladslamelange (zo’n kant-en-klaar zakje van AH) of random sla-heid die nog in je koelkast ligt
- 1 avocado - pak in de winkel de meest plet-bare, die is goed rijp
- 1 tonijnsteak, of studentvriendelijk: 1 blikje tonijn
- 100g aardappelkrieltjes, of zoveel je wilt, die dingen zijn enorm verslavend
- minstens zoveel verse groene olijven en dan niet die van AH, maar ga naar de plaatselijke Turk. is de helft goedkoper en dubbel zo lekker
- een stuk of wat kappertjes
1. Zet een pan op het vuur en bak de tonijnsteak (op de verpakking staat vast wel hoe precies). Op de verpakking van het blik staat niets; voeg in dat geval de tonijn toe bij stap 3.
2. Zet nog een pan op het vuur en bak de aardappelkrieltjes.
3. Snijd de avocado doormidden, pel hem en maak er blokjes van. Leg zo veel sla op je bord als past en doe de rest in een bakje voor erbij. Strooi de avocadoblokjes er overheen, en ook de kappertjes en de olijven. Snoep vast een olijf.
4. Haal de tonijn uit de pan, leg ‘m op een snijplank en maak er zo ongeveer hap-klare stukken van. Leg deze bovenop de meuk die al op je bord legt en dump de aardappeltjes ergens waar ze er net niet af rollen.
5. Laat de rommel in de keuken staan (maar zo dat je huisgenoten er geen last van hebben), kijk uit het raam naar de regen/sneeuw/wind en geniet van je zomerse salade.
Het is vast ook lekker (maar nog niet uitgeprobeerd) met..
- geraspte Italiaanse kaas (maar geen kant-en-klare parmezaan)
- feta (want alles is lekker met feta)
- zwarte olijven (duh)
- sperzieboontjes (al wordt het dan wel erg nicoise-achtig)
- jouw creatieve ingevingen
13 januari 2010 | 4 reacties
Update: ‘goede voornemens’ zijn veranderd in’gedwongen veranderingen’. Met het eerste tentamen over een week, een ziek lijf dat schreeuwt om gezond en regelmatig voedsel en een slaapritme dat is gewend aan te veel uren in bed liggen, kan ik niet anders doen dan dingen anders aanpakken. Ik wil het niet, ik kan het vast niet, maar keus heb ik niet dus ik doe het.
Wegens bovengenoemde zaken lag ik gisteravond om half negen in m’n bed. Slapen lukte nog niet, ik piekerde te veel. Neem nou de oven in mijn huis. Toen ik thuiskwam hing er een briefje op van de huisbaas, met de mededeling dat ‘ie de kabel had doorgeknipt. ‘Hij denkt dat de stroomstoringen die we soms hebben, te wijten zijn aan de oven’, verklaarde huisgenootje J., maar wij beiden verdenken hem ervan geld te willen besparen omdat het (oude) ding energie vreet.
Nu had ik net twee enorm zware tassen mee naar Nijmegen gesjouwd, vol bak-spullen die ik met kerstmis had gekregen. Mixer, keukenweegschaaltje, maatbekers, taartvorm en meer van die dingen, allemaal ongebruikt en ik had me er juist zo op verheugd in m’n eigen keuken te gaan bakken. Daar kan ik nu dus naar fluiten. Pizza, lasagne en brownies zitten er ook niet meer in. Ter ‘vervanging’ heeft de huisbaas een vergeelde magnetron in de keuken gezet, maar die heeft niet eens een grillstand. Fijn.
Verder mijn tentamen, het bieb-boek dat ik vorige week al had ingeleverd, Vriendje tegen wie ik in mijn vermoeidheid iets te veel tekeer was gegaan, en.. hee, ineens was daar tussen de destructieve gedachtes een constructief idee.
Over ruim 2 weken is Vriendje jarig, hij wordt dan 21. Rond dezelfde tijd hebben wij een jaar verkering. Ik had al een tijdje zitten denken wat ik hem wilde geven - die jongen heeft alles al! - en plotseling bedacht ik een perfect cadeau. In mijn enthousiasme kon ik het niet laten hem te sms’en en daar had ik gelijk spijt van, want wat is er nu leuker dan echt verrast worden? Vriendje verrast mij altijd met de gekste dingen. Dan staat hij plotseling in Nijmegen, heeft hij m’n Macbook toch meegebracht terwijl hij zei dat ze uitverkocht waren, is hij ineens pannekoeken voor me aan het bakken. ‘Jij reageert altijd zo leuk op verrassingen’, zegt hij dan.
Helaas is mijn verras-talent naar anderen toe wat minder groot, om de simpele reden dat ik nooit m’n mond kan houden. Nu weet Vriendjelief gelukkig nog niet wat hij krijgt, en ga ik hem dat ook niet vertellen, maar ik ben wel bang dat hij toevallig net hetzelfde voor zichzelf gaat kopen. Mijn cadeautje is nu niet bepaald vervang- of ruilbaar. Natuurlijk, de kans dat hij net in de komende twintig dagen zo’n uitgave doet is niet groot, maar je weet nooit…
Zucht, daar ben ik dan weer veel te goed in: nog een stress-puntje erbij!
(Oh en lief, doe eens niets kopen tot je verjaardag.. behalve dropjes en cola, anders overleef je het vast niet ;).)
3 januari 2010 | 3 reacties
Pas op 1 februari heb ik weer college en toch is de kerstvakantie morgen echt voorbij. Dat voelt raar, ik heb het gevoel dat ik er weken uit ben geweest en om die reden zie ik een beetje op tegen morgen. Tijd om weer productief te worden, tijd om prioriteiten te stellen in plaats van rustig te leven en zien wat de dag brengt.
Om het even concreet te maken: mijn doelen voor de komende week (maandag 4 t/m zaterdag 9 januari).
1. Mijn studie hervatten, dat wil zeggen: a) het boek Een kennismaking met de middeleeuwse wereld voor 2/3 doorwerken (hoofdstuk 1, 2 en 3) en b) het boekje Cultuurwegen, cultuurwerelden - Europa en/in Eurazie uitlezen.
2. Weer wat gezonder leven en eten. Dag chocola, hele-dagen-door-eten-kerst en bankhangen, hallo sportschool, fiets en fruit. Energetic Suusie, here I come.
3. Op tijd wakker worden en -vooral- op tijd naar bed gaan. Nachtelijke laptopuurtjes heb ik (te) veel gehad afgelopen weken, maar met oog op de punten 1. en 2. kan ik me dat echt niet meer veroorloven.
Niet dat ik ga stoppen met genieten, hoor. Want deze week is er natuurlijk ook een dag naar neef Alexander in Leiden, een middag en avond koken & kletsen met Eva, de exhibition van Vriendje op de TU/e en een avond cabaret.
Maar eerst de Nieuwjaarsborrel morgenavond, met de inmiddels traditionele Suus-en-Judith Baileys-toast!
2 januari 2010 | 9 reacties
Het is enorm afgezaagd, maar gewoon omdat het kan..
Lieve trouwe Suushi-lezers en toevallige binnenkomers, ik wens jullie allemaal een heel gelukkig 2010. Kus kus kus!
1 ding wil ik je meegeven, iets dat ik afgelopen jaar heb geleerd. Namelijk dit: leef in het moment, geniet. Omring je met de mensen waar je van houdt en knuffel vooral jezelf. Stop je niet weg en verberg je evenmin onder te veel maskers (want dan zie je door de brillen de wereld niet meer).
In 2010 kan en gaat alles gebeuren. Als je het maar wilt. De wereld ligt voor je open; make the most of now. If you’re not happy here and now, you’ll never be.. so you’d better. ;)
Wat wil jij bereiken in het komende jaar?
