a little bit of everything, all rolled into one.

Ik heb weinig meer te melden dan dit:
dat het echt heel ernstig was -

de bezorgpizza
om drie uur ’s middags als ontbijt/lunch/avondeten
dezelfde muziek veel te lang op repeat
deken en kussen op de grond want dat lag beter

- want veel meer deed ik niet:
ach best eens fijn, een luie zaterdag.

Het is ondanks studiestress fijn om weer te studeren - ja ja, nu weten jullie het wel. Nu vind ik al die wijsheid waar ik me wederom in onderdompel natuurlijk serieus interessant, ik weet dat sommigen over de studie geschiedenis anders denken.

Voor hen en voor hen die het eigenlijk allang wisten: soms kunnen historici best vermakelijk, humoristisch en ja, ook wijs zijn. Dus: hier zomaar wat citaten die ik tegenkwam tijdens mijn rondzwervingen op de uni.

“Mannen zijn stoer, vrouwen zijn een hoer.”
- Titel van een scriptie Gendergeschiedenis

“In de achttiende eeuw dacht men dat bij vrouwen die te veel aan wetenschap deden, de baarmoeder zou verschrompelen.”
- dr. Geertje Mak, historica (ja, nichtje-van)

“De grens van het westen is een rafelrand.”
- prof. dr. Peter Rietbergen, hoogleraar Cultuurgeschiedenis

“90 procent van de islam heeft geen neiging tot gedwongen bekering. Wat bepaalde politici daar ook van mogen zeggen - omdat ze nog nooit in een geschiedenisboek hebben gekeken..”
- Rietbergen

“If the past has anything to teach us, it is that ideas which are proclaimed to have absolute validity are always dangerous.”
- Rietbergen (1998)

“Eigenlijk zijn historici ongelooflijk arrogant.”
- Mak

“Culture is something that must grow. You cannot build a tree; you can only plant it, care for it, and wait for it to mature.”
- Thomas Eliot (1945)

Gisteren kreeg ik de vraag wanneer ik voor het laatst random thing x had meegemaakt. Ik moest goed nadenken en zelfs toen wist ik het niet. De dagen zijn ontelbaar geworden. Ik leef uit mijn agenda maar het is niet obsessief, zoals Facebook dat ook in steeds mindere mate is (weggooien niet langer nodig). Ik heb niet de neiging alles vol te plannen, dicht te metselen met activiteiten. De dingen komen zoals ze komen, ze gaan zoals ze gaan. Als het me te veel wordt, zeg ik iets af. Mijn time management faalt helaas nog iets te vaak, dubbele afspraken, mailtjes op tijd beantwoorden en op-het-laatste-moment-toch-te-weinig-tijd-hebben-voor-mijn-avondafspraak probeer ik echt te in de gaten te houden vanaf nu. Speaking about that: sorry guys! Het is niet dat ik niet wil… maar ik wil wel zo energiek en gelukkig blijven als ik nu ben. It’s for the greater good dat ik soms voor studie of slaap kies in plaats van stapavondjes of samen sporten. Cuz I’m loving every minute of this busy busy life. En om dat samen met jullie te beleven.

& ik geloof dat ik de laatste dagen duidelijk wat meer Engels heb gelezen dan voorheen het geval was. Mijn Nederlandse vocabulaire begint er onder te lijden, I guess. Oops, I did it again…

donderdag -
07:00 opstaan: ontbijt + nrc.next, was, twitter, mailcheck
08:45 werkcollege gender
10:45 naar albert heijn (boodschappen)
11:15 studeren + thee thuis op de bank
12:00 lunch + volkskrant, mailtjes beantwoorden, gedachten opschrijven
12:45 naar albert heijn (werk)
18:15 naar huis, spullen pakken, 18.48u naar eindhoven (in de trein studeren)
19:15 avondeten fixen tijdens de vijf minuten overstaptijd in den bosch
21:00 en verder dexter afleveringen kijken en op tijd slapen, sort of
vrijdag -
07.30u opstaan…

…en daarna? Dat merk ik morgen wel. Mijn agenda zegt dan wel van alles; life’s unpredictable en zo houd ik het graag!

want als je altijd eerlijk bent
waarom dan die whiskey-cola kus
in mijn nek en waarom je hand en die dans
waarom even mij tegen je adem
voordat eindelijk eens ik jou wegduwde?
ik was niet stout -

ik was blij dat ik aan haar dacht

en ik geloof dat ik eindelijk begrijp
dat je niet eens jezelf begrijpt.

En toen was de zomervakantie voorbij. Ik typ dit vanaf de paarse banken van de UB en maak me daarmee alweer schuldig aan een goed potje soggen. Desondanks: ik had vandaag slechts 1 college (10.30u - 12.30u, Gendergeschiedenis, gaaf!), maar het is nu half vier en ik bevind me nog nog steeds op het terrein van de universiteit. Na een fijne pauze in de Zuidkantine nestelde ik me op een stoeltje in het studielandschap, om na een uurtje de beta-omgeving te verruilen voor mijn fijne plekje in de Learning Zone.

Ik voel me goed, energiek, gemotiveerd. Nadat ik de ruim dertig pagina’s studiehandleiding van mijn beide vakken had doorgespit (hetgeen ik vorig jaar niet/amper deed) en de belangrijkste deadlines in mijn agenda had genoteerd, bedacht ik me dat ik met alle opdrachten die ik de komende tijd te doen heb, net zo goed vandaag kon beginnen. Mijn dat-kan-toch-ook-morgen-of-later-nog-wel-uitstelgedachten negeerde ik en braaf haastte ik me naar de copyshop om mijn ook al netjes op tijd bestelde readers (ook iets wat voorheen niet vaak voorkwam) op te halen. Ik heb best wat te doen het komende half jaar. Europa schijnt een zwaar vak te zijn en te zien aan de studieplanner is het dat inderdaad. Het voorouderonderzoek dat ik moet verrichten voor Gendergeschiedenis is ook geen easy-peasy last-minute werk. Nederlandse Geschiedenis in Problemen en Debatten wacht ik nog maar even af…

Ja, het is wennen. Ruim twee maanden lagen de dagen grotendeels voor me open en nu staan er weer volop oranje ’studie’-blokjes in mijn iCalender. Toch voel ik vooral fijne kriebels bij de gedachte wat ik allemaal ga volgen, leren, lezen, ontdekken, bediscussiëren. De afgelopen weken had ik wel eens het gevoel dat gesprekken vervlakten door gebrek aan nieuwe kennis in mijn hoofd. Een ding is zeker: dat is nu, na welgeteld een halve dag studeren, al verdwenen. De nieuwe groene markeerstift roept, de maagdelijk witte reader wil worden volgeschreven en ik moet gauw mijn collegeaantekeningen uittypen voor ik ze over een paar weken onleesbaar vind… nu weer aan het werk dus - ik schrijf snel verder, in mijn volgende sog-moment!

Steeds vaker overweeg ik de laatste dagen om Facebook te laten voor wat het is. Ja, je leest het goed: ik twijfel erover mijn account te de-activeren, om niet langer twintig keer per dag op de bladwijzerlink te klikken. Het lijkt me fantastisch. Rust in mijn hoofd, een vermindering van mijn ‘moeten-communiceren-gevoel’ met minstens tweehonderd procent en waarschijnlijk heb ik ineens zeeën van tijd.

Aan de andere kan ben ik bang om een boel te missen. Precies de reden dat mensen zoals ik willoze slaafjes van sociale netwerken worden, zou je zeggen, en gedeeltelijk is dat ook waar. Maar hoe houd ik dan bij hoe Grijze Beer het maakt in Brighton? Hoe had ik zonder Facebook alle Australie-foto’s van Blondie kunnen zien door het jaar heen? Hoe weet ik wie er wel of niet op dat ene feestje komt volgende week? Hoe zie ik de foto’s van dat feestje terug naderhand? Word ik uberhaupt nog uitgenodigd voor feestjes?

Daarbij betekent contact verbreken met Facebook indirect contact verbreken met veel mensen die ik eigenlijk alleen min of meer volg via de digitale wereld. Oud-klasgenoten, verre familieleden, mensen die ik ooit op een feestje heb ontmoet en waarbij het contact nog niet uitgesproken genoeg is om elkaar te bellen of te meeten. Je kunt je afvragen hoe erg dat is, het is natuurlijk niet mogelijk om iedereen altijd te vriend te houden. Toch zou ik het op z’n minst jammer vinden hen uit het oog te verliezen, al spreken we elkaar vrijwel nooit direct en zeker niet lang of diepzinnig.

Eigenlijk weet ik wel wat het me gaat brengen, die Facebook-delete. Ik heb het eerder gedaan: ruim twee weken was mijn account een aantal maanden geleden gedeactiveerd en ik weet nog dat ik toen schrok van hoe onrustig ik was de eerste dagen, hoezeer ik de neiging had toch maar weer in te loggen. Verraderlijk. Ik weet ook dat ik me na een paar dagen beter, gelukkiger en vooral inderdaad rustiger voelde dan voorheen.

Als ik bovenstaand stukje nog eens doorlees, kan ik maar één uitspraak doen: waar wacht ik nog op? Toch die twijfels - bijvoorbeeld, hoe zal het dan Suushi vergaan? Ik hoor vaak van mensen dat ze mijn weblog hebben gevonden via de feed op Facebook en als ik ooit voor een carriere in de schrijfwereld wil gaan, lijkt netwerken me geen slecht idee. Zal men mij vergeten als ik uitlog bij Facebook, Twitter en Hyves (want ja die laatste twee dan ook maar meteen)?

Ik kan het ook anders bekijken: wat is contact waard als het op die manier even snel is vergeten?

Ik denk zwart-wit en ik wil de extremen. Ik wil heftig liefhebben en keihard vallen. Ik wil geen liefdesverdriet. Ik wil de veiligheid en intimiteit van een relatie, ik wil de spanning van een eerste date en ik wil even helemaal niks, gewoon vrienden zijn met iedereen. Ik wil dat iedereen mij lief en aardig vindt en ik wil rondlopen met piercings en een eigen kledingsstijl en zeggen wat ik vind zonder bang te zijn wat anderen daarvan denken. Ik wil niet vrienden hoeven zijn met iedereen en ik wil open staan voor alle moois in elk persoon.

Ik wil fit en gezond zijn; goed slapen, niet te veel drinken, veel aan sport doen. Ik wil vega en bio eten en ik wil een nachtelijke milkshake en patatje-met als afsluiter van het zoveelste laatgeworden feestje die week. Ik wil hakken van zeven centimeter en ik wil all stars. Ik wil lang en trots zijn, klein en nietig. Ik wil hard en veel werken en dagenlang nietsdoen. Ik wil naar New York en ik wil niet met het vliegtuig want dat is slechter voor het milieu dan je je kunt voorstellen. Ik wil mijn rijbewijs maar niet een zomer lang werken en alle verdiensten daar aan uitgeven. Ik wil helemaal niet autorijden om dezelfde reden als net gezegd met het vliegtuig. Ik wil vliegen.

Ik wil kunnen leven zonder telefoon en Facebook en ik wil makkelijk en veel contact met hen die ik liefheb. Ik wil leven als kluizenares en ik wil het land afreizen om af te spreken met allerlei interessante, mooie, lieve en nieuwe mensen. Ik wil jong moeder worden maar zeker nog lang geen kinderen.

Kon ik maar geen college missen, altijd aantekeningen maken en de beste studente van de werkgroep zijn - en tegelijkertijd feesten tot diep in de nacht en optimaal genieten van wat ze noemen  ’studententijd’. Kon ik maar elke dag bij Starbucks ontbijten zonder blut en dik te zijn. Waarom kan ik niet mezelf ontdekken en in een relatie zijn tegelijk? Waarom kan ik niet kiezen?

Kon ik maar in alle rust de heftigheid beleven. Ik wil zoeken, ik wil vinden.
Ik wil de extremen, de extremen van de jeugd.