Lijstjes met dingen

Zo, even een oude traditie in ere herstellen hoor.

Dingen die ik de afgelopen tijd* niet deed en nu weer doe:

  1. Alleen in bed slapen. Ik heb namelijk weer een bed dat alleen van mij is.
  2. Mindfulness-oefeningen. Bodyscan jongens, die oefening is magisch. Gratis tip: zoek op Spotify ‘Edel Maex’ – mediteren mét Vlaams accent, het is zo rustgevend.
  3. Koken in mijn eigen keuken. Nou ja vooruit, met ‘eigen’ bedoel ik dat het de keuken is van mij en m’n 4 huisgenootjes en met ‘koken’ bedoel ik dat ik vandaag voor het eerst in weet-ik-hoe-lang een pan pompoensoep in elkaar heb gedraaid. Hij was, al zeg ik het zelf, bijzonder goed gelukt.
  4. Doordeweeks geen alcohol drinken. Sowieso: veel minder drinken dan de maanden hiervoor en dat gaat helemaal vanzelf en voelt superlekker. (Zegt ze, nadat ze zich de halve dag brakjes heeft gevoeld omdat er gisteren tijdens een verjaardagsdiner blijkbaar één wijntje te veel in ging.)
  5. Hardlopen écht alleen omdat ik het leuk vind (en niet omdat ik van mezelf sneller of fitter moet worden).
  6. Tegen mijn spiegelbeeld zeggen dat ze mooi is.
  7. Op tijd in bed liggen. En dus niet standaard na middernacht.
  8. Een boek lezen. Focus is een lastig ding, maar van de week las ik ‘Zeik niet zo’ uit (soort dagboeknotities van 3 millennials, niet briljant maar wel vaak erg herkenbaar) en dat was luchtig genoeg om doorheen te komen.
  9. Heel veel oud verdriet eruit huilen. Er breekt veel open in mij en dat is goed, nodig en ruimt ontzettend op. (En oké een beetje heftig is het ook, soms.)
  10. Doordeweekse avonden in mijn eentje thuis besteden. O ja, en weekend-dagen ook. Daar oké mee zijn.

Dingen die ik onlangs* voor het eerst in mijn leven heb gedaan:

  1. Zelf verhuizen. Dat wil zeggen: zonder hulp van mijn ouders of ‘echte volwassen mensen’ ;-). Busje huren en in mijn eentje ophalen, stel vrienden optrommelen (JONGENS JULLIE WAREN GEWELDIG) en hup, slepen maar.
  2. In m’n uppie naar de woonboulevard en bij BeterBed een nieuw matras aanschaffen. Ha. Voelde dat even volwassen.
  3. Een halve marathon onder de twee uur lopen. Wat zeg ik? DIK onder de twee uur! In Stockholm finishten Eline en ik in 1:50:54. Ik kan het nog steeds niet helemaal geloven.
  4. Mezelf communicatieadviseur noemen. Huh, ik? Hoe dan? Ik bedoel, hoe is dat gebeurd?

Dingen die ik de komende tijd (weer) wil doen:

  1. Een yogales volgen. En als het leuk is, wel meer dan één.
  2. Meer ruimte nemen om te aarden en bij mezelf te komen. (En er oké mee zijn dat dat vaag klinkt. En dat mensen misschien teleurgesteld gaan zijn omdat ik geen of minder tijd voor hen kan maken.)
  3. Weer eens een nieuw recept uitproberen.
  4. Een boek uitlezen waarvan ik echt diep onder de indruk ben.
  5. De trein een half uur eerder nemen, waardoor ik eerder op mijn werk ben – en ’s avonds ook eerder naar huis kan.
  6. Iets nieuws leren. Denk: een taal, een vaardigheid, diepe kennis over een voor mij nu onbekend thema.
  7. Steeds als ik mezelf zo bekritiseer op van alles, in mijn hoofd mezelf een knuffel geven en zeggen: ‘het is oké, Suusie. Het is allemaal oké.’

*tijd = weken, maanden of jaren
*onlangs = laatste dagen, weken of maanden

Mensen liken mij, dus ik besta

Schrijven voor de likes, op naar meer publiek. Schema’s opstellen met onderwerpen om over te schrijven. O Suusie, wanneer leer je het nou? Zo werkt die flow niet.

Vorige week verwijderde ik Instagram van m’n telefoon. Sindsdien heb ik het programmaatje twee keer opnieuw geinstalleerd toen ik me verveelde – en een paar uur later weer verwijderd. Als je me zes weken geleden had verteld dat ik dat nu zou doen, had ik je uitgelachen. Toen was ik namelijk druk bezig mijn profiel te vermarkten.

Gebruikersnaam suuswill werd suusielovesyoutrecht, ‘schrijft veel, gaat graag uit eten en rent wekelijks een rondje Singel’. Op mijn computer had ik een documentje met vier ‘verhaallijnen’ uitgedacht, waarbinnen ik zou gaan posten. Dat waren eigenlijk de onderwerpen waar ik sowieso al over postte – hardlopen, uit eten gaan, dingen die ik op reis tegenkwam en random mijmeringen over het leven.

Maar nu jongens, nu wilde ik het Serieus aanpakken. Met meer hashtags om beter vindbaar te zijn, foto’s met een apart programmatje bewerken in plaats van de standaard-filters van Instagram te gebruiken, enzovoorts. Hartstikke mooi en leuk allemaal hoor. Tof experiment, zeker voor iemand die in het dagelijks leven de sociale media-expert van het bedrijf is en daar ook trainingen in geeft.

Had het effect? Jazeker. Significant meer likes en volgers – ik deed het niet voor niets. Ik vergat alleen een beetje dat ik zo ook mezelf tot product maakte. Dat ik ging leven met een lens tussen mij en de wereld. Dat ik bij alles wat ik deed, me afvroeg hoe ik dit zou gaan delen op Instagram. Dat ik steeds ging kijken hoeveel likes mijn post nu al had – en van wie. Maar bovenal: dat ik letterlijk de halve dag op Instagram zat te scrollen. Tja, als je dagelijks 2,5 uur in het ov doorbrengt, heb je nogal wat tijd om naar dat schermpje te staren.

Nu klinkt dit allemaal een beetje alsof ik het mezelf verwijt.  Dat is niet zo – want weet je, voor alles is een tijd, en als je eigen leven op allerlei vlakken een beetje stormt is het prettig en ontspannend om je 4-5 uur per dag te kunnen laten afleiden door andermans leven. Om verhaaltjes te lezen, goeie tips te krijgen, blij te zijn voor andere mensen en wat zij doen en bereiken. Sowieso is er natuurlijk helemaal niets mis met vermaak halen uit Stories.

Maar wat geeft het me een rust om het niet te doen. O, er komt vast een tijd dat ik weer vrolijk ga liken en sharen hoor – daarvoor ben ik waarschijnlijk te veel een kind van mijn tijd ;-). Lees dit dan vooral ook niet als een ‘ik heb het licht gevonden’-verhaal. Dat is niet wat ik wil zeggen.

En toch: even pauze, een poosje offline, het is precies wat ik nu nodig heb. Er gebeurt veel in mijn hoofd en in mijn leven – ik ben bezig allerlei shit te verwerken en probeer ondertussen een nieuwe balans te vinden in een leven dat ik een half jaar geleden vrij rigoreus overhoop haalde. Het was een intense, levendige zomer meer-dan-vol levenslessen en momenten om te koesteren.

Maar nu, nu is het herfst. De tijd van afsterven, terugtrekken, introspectie. Ik voel het in mijn alles. Ik neig naar binnen, naar kopjes thee, naar ruimte in mijn agenda. Dus die maak ik. Ik baken af (in zekere zin meer dan ooit, want voor het eerst durf ik ‘nee’ te zeggen tegen mensen die me vragen of we nu eindelijk weer eens wat gaan eten of drinken), ik stel prioriteiten. Makkelijk en vanzelf gaat dat niet altijd, maar het is nodig.

Ik ben nu zesentwintig. Het is tijd om de vrouw te worden die ik ben. Hashtag no filter.

Kwart Marathon van Rotterdam 2017

Ik snap nog steeds niet helemaal wat er gisteren gebeurde.

Beetje context: mijn vriendinnetje Eline ging de marathon van Rotterdam lopen en ik zou mee om haar te supporten. Hé, dacht ik, als ik daar dan tóch ben kan ik net zo goed zelf ook iets lopen. De kwart marathon (10,55 km) was al uitverkocht, maar via Facebook kon ik last-minute nog een startnummer regelen.

Zondagochtend om kwart over zeven stond ik dus op Utrecht Centraal. Het startschot van beide races zou klinken om 10:00 uur en zeker voor zoiets groots als een marathon wil je natuurlijk niet hoeven haasten.

Terwijl Eline wat stiller werd naarmate we Rotterdam naderden, maakte ik me totaal niet druk. Waarom zou ik ook? Drie weken geleden liep ik nog een halve marathon. Dan is een dikke 10 km peanuts. (Nee, ik had twee jaar geleden ook niet gedacht dat ik dit nu zou zeggen, maar da’s weer een ander verhaal.)

Ja, natuurlijk wilde ik een mooie tijd lopen. Mijn laatste 10 km-wedstrijd was al meer dan een jaar geleden en ik hoopte binnenkort zeker iets van die 56:09 min af te snoepen. Maar met dat doel had ik me juist al ingeschreven voor de Marikenloop, in mei. Hier in Rotterdam hield ik er rekening mee dat ik niet álles kon geven – na die 10 kwam natuurlijk nog 0,55 km en het zou toch naar zijn de laatste paar honderd meters strompelend/kruipend/kotsend te moeten volbrengen.

10 uur. De zon scheen, al was de schaduw van het startvak nog wat frisjes in mijn hemdje en korte broek. BAM, daar ging ik, in de stroom van lopers. Na een minuut zat ik op 5’30 per kilometer – te snel, vreesde ik, maar het ging belachelijk makkelijk. Na 5 kilometer zat ik op 5’24 gemiddeld, toen al vér boven mijn PR als ik dit zou volhouden. Nog altijd voelde ik me niet moe, niet buiten adem, niets.

Ik herinnerde me hoe ik me voel als ik in een halve marathon nog 5 kilometer te gaan heb, besefte dat ik nog bákken energie had en gaf gas.

Negen kilometer gehad, 47 minuten. Zeg hé lijf, wat ben je in godsnaam aan het doen?!!

Het was veel zigzaggen, eigenlijk tot het eind toe – misschien hielp dat juist, goeie afleiding en zo. Hoe dan ook, toen de Coolsingel met de finish in zicht kwam liet ik alles gaan. Ik wist dat ik snel ging, maar hóe snel, dat durf ik eigenlijk nog steeds niet echt te geloven.

Van tevoren hoopte ik dat ik de 10 kilometer onder de 55 minuten zou lopen. Maar dat ik die hele kwart marathon óók dik onder de 55 zou blijven, dat had ik niet gedacht. Het 10 km-punt passeerde ik op 52:18, een verbetering van vier minuten ten opzichte van vorig jaar.

Stiekem denk ik nog steeds dat mijn tijdswaarneming niet klopt. Maar ja, met twee onafhankelijke meters is dat niet zo waarschijnlijk ;)

Dus hey, zo blijkt maar weer: als je de dingen gewoon DOET, kun je veel meer dan je zelf ooit voor mogelijk had gehouden.

Rest me alleen één probleempje: hoe ga ik dat PR tijdens de Marikenloop nu nog verbeteren, over anderhalve maand?