Acht dingen over nu en onlangs

Allemaal half-afgemaakte blogjes in m’n concepten staan, geen tijd om te ze uit te werken. Te veel te doen, te veel te leven. Een goed teken, denk ik, maar wel een reden om af en toe stil te staan en op te schrijven wat er dan allemaal gebeurt. Puntsgewijs dan maar weer eens, in een lijstje.

  1. Morgenochtend vlieg ik naar Málaga. In mijn eentje. Tom is op wintersport met z’n werk en ik dacht: laat ik dan ook maar wat leuks gaan doen. Bovendien miste ik na Cuba wel m’n dagelijkse portie zon, Spaans en chillheid, en ik vond van alleen-reizen ook zo ontzettend leuk dat je allerlei verschillende nieuwe mensen ontmoet. Geen concreet plan verder: (klein) backpackje op m’n rug, reisgids mee en zien waar de dagen me heen leiden.
  2. Afgelopen zondag liep ik mijn derde halve marathon. Samen met de liefste Aniek legde ik 21.1 km af – incl. hand in hand over de finish. O ja en Eline, die stoere Eline van mij, die liep gewoon even 35 kilometer – in voorbereiding op de marathon van Rotterdam. Ik ben enorm trots. Op haar, op ons, op alles. En ik geloof dat ik eindelijk m’n hardloopvibe een beetje terug heb. Op naar een PR op de 10 KM-Marikenloop. Wie is er ook bij op 22 mei?
  3. Ik schreef weer een stuk voor de Volkskrant. Zaterdag stond ‘ie erin; over levenscoaches. Wie zijn al die mensen, wat doen ze en wat hebben we eraan? Lezen kan hier.
  4. Het is zo leuk om weer in alle vrijheid grote verhalen te kunnen maken. Binnenkort een stuk van mij in Radboud Magazine, het alumniblad van m’n oude universiteit. En als ik terug ben uit Málaga, ga ik voor de VK weer wat maken. Allemaal leuke dingen.
  5. Maar het leukste is eigenlijk nog wel dat zo’n verhaal maken – dat stiekem ook best wat tijd/energie kost en soms stressvol is – niet hoeft. Ik doe het omdat ik het leuk vind. Want eigenlijk héb ik natuurlijk al de leukste baan van de wereld.
  6. (Jeetje even hoor, wie had een jaar geleden gedacht dat ik me nu in zo’n luxepositie zou bevinden?! Hashtag-dankbaar en zo. Maar echt.)
  7. O ja en er waren ook nog verkiezingen. De journalist in mij zegt: ‘stil, vertel nooit je politieke voorkeur, wees neutraal!’ maar ik vind dat ik – zeker nu ik driekwart van mijn tijd tekstschrijver ben – best mag zeggen dat ik heb gejuicht toen bleek dat Lisa Westerveld tóch in de Tweede Kamer komt. (Dat was nog wel even spannend zeg.)
  8. Inmiddels is het half elf en ben ik behoorlijk moe. Tas inpakken nu (ja ja, lekker last minute Suusie) en naar bed. Morgenvroeg vliegen.

Tot gauw!

You only live once

Voor 2017 had heb ik eigenlijk maar één goed voornemen: me minder druk maken om dingen. ‘Meer genieten’, het klinkt zo cliché maar weet je, dóe het maar eens, in deze wereld die draait om presteren en ambitie en altijd maar meer, meer, meer.

Me minder druk maken betekent in de praktijk ook: minder doen. Vaker denken: f*ck die shit, ik ga gewoon lekker niet hardlopen/eten koken/naar die verjaardag/gezond eten/de krant lezen/op tijd naar bed vandaag. (Er komt nog net geen ‘lekker puh’ achteraan).

Ik ga gewoon lekker bankhangen/uit eten/wijn drinken/taartjes halen/lamme series kijken vandaag. Omdat het leuk en fijn is. Omdat het kan.

Misschien is dit voor jou heel vanzelfsprekend – voor mij is het een bevrijding. Al ruim vijfentwintig jaar lang moet ik namelijk van alles van mezelf. Bovendien zegt dat stemmetje in mijn hoofd ook altijd dat ándere mensen enorm veel van mij verwachten. Hard werken. Op tijd komen. Leuke cadeautjes kopen. Lekker eten klaarmaken. Het huis opruimen. Een goede vriendin/dochter/collega/zus/nicht/geliefde zijn.

Maar hey, waarom denk ik eigenlijk altijd dat ik iets moet doen om dat te zijn?

Vergis je niet: dit is geen pleidooi voor luiheid. Integendeel. In 2012, toen ik een half jaar in Taiwan woonde, ontdekte ik al dat ik eigenlijk mínstens zo productief ben als ik weinig van mezelf moet. Levenslust heb ik toch wel en de dingen gebeuren dus ook gewoon, alleen een stuk minder geforceerd en vrijwel zonder stress.

Daar in Taiwan voelde ik voor het eerst hoe het is om te leven zonder continue verwachtingen van jezelf, zonder (zelfopgelegde) druk van buitenaf. Hoe de dingen dan gaan stromen, hoe er juist méér creativiteit komt. Meer liefde. In Cuba, vorige maand, ervaarde ik dat opnieuw. Alleen daarom al is het zó goed om af en toe ver weg te gaan, de dingen van een afstandje te bekijken – omdat ik weer even heel scherp zie waar het allemaal om gaat.

Dus trek ik de afgelopen weken steeds meer m’n eigen plan. Probeer het niet kut te vinden dat ik misschien soms mensen voor het hoofd stoot. Ik kan het niet altijd iedereen naar de zin maken en dat wíl ik ook niet (meer). En ook naar mezelf toe: waarom is elk weekend anderhalf uur hardlopen eigenlijk de ‘beste’ manier om die vrije tijd te besteden? O, natuurlijk, soms wel, maar er zijn nog zo veel andere dingen die het leven de moeite waard maken.

Lastig blijft het wel. Naar aanleiding van dat blogje over dansen in Tivoli bijvoorbeeld, kreeg ik drie berichtjes van mensen die vroegen: hey, zullen wij ook weer uitgaan? Maar het hele punt is nu juist dat ik niet meer alles vast wil leggen. Ik wil leven, voelen wat op dat moment goed voelt. Dat was toen dansen, is misschien volgende week wéér dansen, maar misschien ook niet.

Het is niet makkelijk om ánderen vrij te laten in wat ze doen – hoe vaak denk je niet: goh, waarom doet die-en-die dat nou zo-en-zo? – maar nog veel lastiger om jezelf vrij te laten. Geen oordeel te vellen over je eigen handelen. Niet steeds te denken: goh Suusie eet je nou alweer chocola. Of: jeetje, ben je nou nog niet aan het werk? Of: het is één uur ’s nachts, dat is toch veel te laat voor pizza?

Die oordelen zijn er steeds en ze zorgen ervoor dat ik me, vaak onterecht, druk maak. Soms verlammen ze me. In elk geval maken ze me minder gelukkig en onbevangen.

Daarom dus: minder oordeel, me minder druk maken. Niet steeds regels en richtlijnen willen maken – houvast is toch maar een illusie. Vertrouwen op de stroom van het leven en dat het allemaal wel goed komt als ik mijn gevoel volg.

En daarom aten we gisteravond in bed vierkazenpizza.

De VEGAPROEF: Cucina Chanti

Ik zal het maar meteen verklappen: ik heb een nieuw lievelingstentje in Utrecht.

Op het blog Explore Utrecht las ik een tijdje terug voor het eerst over Cucina Chanti, een in augustus geopend restaurant met naar eigen zeggen ‘verse pasta’s, krokante pizza’s, heerlijke antipasti een sublieme espresso’. Nou, da’s leuk, zul je zeggen, maar zulke tentjes zijn er wel meer in Utrecht. Waarom nu juist déze dan op dit moment mijn lievelings is?

Eigenlijk vooral hierom: bij Cucina Chianti doen ze niet onnodig ingewikkeld. Goed voedsel voor schappelijke prijzen en gastvrije bediening, in een ongedwongen sfeer. What you see is what you get. Weinig gedoe – tenzij je een grote pot zelfgemaakte limoncello op de bar ‘gedoe’ vindt, maar die is zo lekker dat ik er niet om maal.

KLINKT GOED, WAAR VIND IK DEZE PLEK?

Het restaurantje zit in West, verstopt in een woonwijk vlak achter de Vleutenseweg. Niet in het centrum dus – jammer voor wie na een dagje shoppen ‘even’ wat wil eten, maar geloof mij, Chanti is het waard om voor om te fietsen. Het hoekpand aan een pleintje doet denken aan De Sjalot in Nijmegen. Wie binnenloopt, ruikt Italië.

Tip: begin je avond met een glas wijn. Niet voor niets heeft het restaurant de woorden e vino achter haar naam staan – de pinot grigio is bijvoorbeeld heerlijk en ook de prosecco is een aanrader.

Foto van mijn Instagram.

MAAR DAN HET VOEDSEL! GENOEG VEGA-OPTIES?

Zeker. Wat de pasta’s betreft: de huisgemaakte ravioli met ricotta-spinazievulling, walnoten, knoflook en Parmezaan is om je vingers bij af te likken. Ook de papardelle met paddenstoelen klinkt lekker. De bruschetta’s die je vooraf kunt bestellen (voor slechts 3,75 per persoon!) zijn trouwens prima. En ik moet echt gáuw terug om de artisjok met balsamico-dip te proberen…

Een verdere blik op de kaart leert me dat Chanti ook creatief is met (vegetarische) pizza’s. Met mozarella, provolone, geroosterde knolselderij en dadels bijvoorbeeld. Of met knoflook, rode ui, paddenstoelen, truffel, tijm en peterselie. En wat dacht je van een pizza met geroosterde pompoen en rozemarijn? (Op de kaart staat ‘ie ook met pancetta, maar die kunnen ze vast weglaten als je het vraagt)

Ben je veganist, dan valt je vast op dat in alle gerechten zuivel zit. Inderdaad, een honderd procent plantaardig gerecht zie ik helaas (nog) niet op de kaart staan – maar dat is natuurlijk vaker zo en betekent niet dat er niets mogelijk is (toch, Wally?).

Bij Cucina Chanti kun je ook een wekelijks wisselend viergangenmenu eten voor 25 (!) euro. Ik weet niet hoe het zit met de prijzen búiten de stad, maar in Utrecht is dat dus Echt Heel Goed Geprijsd. Hoe dat kan? Chanti werkt alleen met lokale en seizoensproducten en kijkt wekelijks wat voor een scherpe prijs verkrijgbaar is.

Foto (c) DeStadUtrecht

OKE, MAAR IS DAT MENU DAN WEL VEGETARISCH?

Eh, gevoelig puntje. Niet altijd, helaas. Juist doordat het menu vast ligt (vanwege die inkoop), is er geen vegetarisch alternatief. Soms is het menu wel vega: “in de zomer waarschijnlijk vaker dan in de winter”, kreeg ik te horen toen ik ernaar vroeg.

Toen ik de eerste keer at bij Chanti, bestond het viergangenmenu uit een vega voorgerecht (een heerlijke gorgonzoladip met groenten), een verse spaghetti met mosselen, een hoofdgerecht met lam en groenten en een chocoladedessert. Nu ben ik geen expert, maar het lijkt me niet ontzettend ingewikkeld om mosselen & lam te vervangen door paddenstoelen/kaas/groenten, zonder dat dat veel duurder hoeft te zijn. Ik had het trouwens ook niet erg gevonden om een paar euro extra te betalen voor een vega-variant.

Als vegetariër wil je je vooral niet steeds de uitzondering voelen en ook niet je vleesetende tafelgenoot belemmeren in zijn/haar keus voor zo’n viergangenmenu. En dan is het wel zo gezellig als jij ook vier gangen mee kunt eten. Wat mij betreft is de beperking in dit menu dus een minpunt, zeker omdat ik nu niet zeker weet of/wanneer ik bij Chanti kan genieten van vier gangen.

Tip voor Chanti: zorg dat op jullie Facebookpagina makkelijk te vinden is wat deze week het menu is. Zo weet ik als vega meteen of er deze week iets voor mij bij zit. ;-)

Foto: ExploreUtrecht

DE VEGAPROEF: HET EINDOORDEEL

Nou ja hè, ik ga natuurlijk niet zeggen dat ik een lievelingstentje heb en het vervolgens afkraken. Het ietwat inflexibele viergangenmenu wordt gecompenseerd met een prima selectie vegetarische opties op de kaart. De schappelijke prijzen – zeker voor Utrechtse begrippen – en de heerlijke wijn zijn extra redenen om deze plek uit te checken. Ja, ook als je (graag) vegetarisch eet, want Cucina Chanti is VEGAPROOF!

En nu krijg ik zin om die pizza’s te proberen. Wie gaat binnenkort met me mee? ;)

—–

Als vegetariër ben je in restaurants meer dan eens veroordeeld tot een smakeloze pasta of die eeuwige salade met geitenkaas. Nu vlees eten zo’n beetje het nieuwe roken is, wordt het hoog tijd dat je in elke Nederlands horecatent góed kunt genieten zonder dood dier. Daarom test ik in DE VEGAPROEF op (on)regelmatige basis of de restaurants waar ik eet VEGAPROOF zijn. Klik hier voor eerdere recensies.