Terug en meer

Zo hoi, ik ben weer in het land!

Over Maleisië snel een blogje met verslag, ervaringen en tips (hoop ik). Afgelopen twee dagen ben ik bezig geweest met het samenstellen van m’n fotoalbum van de vakantie en dat is nu al AF! Wauw, zo snel heb ik dat nog nooit gedaan. Maar goed, dat zorgt er wel voor dat het schrijfwerk nog even op zich laat wachten.

Nu alvast even wat dingen die ik te melden heb:

  • Sinds de ochtend van woensdag 24 januari heb ik niet meer ingelogd op Facebook.  In Maleisië niet en nu ik alweer ruim drie dagen thuis ben ook nog steeds niet. Ook niet op Twitter, Instagram of LinkedIn trouwens. Wat een rust geeft dat! Eerlijk? Ik mis het totaal niet, heb ineens veel meer tijd en ruimte (en vooral: brainspace) om boeken te lezen en heb kortom niet het gevoel dat m’n leven er slechter op is geworden. Morgen, als ik weer aan het werk ga, ontkom ik er denk ik niet aan om even in te loggen (sociale media zijn deel van mijn werk…) maar ik zoek nog naar een goede manier om dat af te bakenen. Het voelt goed om ‘afgekickt’ te zijn.
  • Op de laatste dag in Kuala Lumpur las ik, ’s morgens zittend op de vloer van de hotelkamer, de laatste twee blogjes van Des. Doe dat alsjeblieft ook, jongens. Wát een rake woorden. Ja, zo is het. Des, wijze vrouw, blijf je alsjeblieft af en toe een beetje schrijven voor ons?
  • Ik ben begonnen met Project 333, ofwel: minimalize je kledingkast. In het kort betekent dit project (een aantal jaar terug bedacht door een Amerikaanse blogger) dat je je complete kledingkast – incl. schoenen, accessoires en jassen – terugbrengt tot 33 items waarmee je 3 maanden doet. Hier lees je er meer over (of google ‘Project 333′, duizenden mensen deden al mee). Vlak voor ik op reis ging las ik hierover en toen ik vrijdagochtend terugkwam was het opnieuw inruimen van m’n kast een van de eerste dingen die ik deed. En wauw zeg, wat ruimt dat heerlijk op! Nu staat midden in m’n kamer nog een enorme stapel kleding in 2 kratten en 2 tassen, die tot 9 mei achterin mijn berghok gaat. Ik ben benieuwd hoe dit gaat bevallen. Eerste indruk: dit is fantastisch.
  • Nu ik met m’n nieuwe voor-Maleisie-gekochte camera (veel) mooiere foto’s kan maken, heb ik ook zin om weer eens wat vaker recepten te delen op EAT. Sowieso wil ik graag komende maanden wat meer plantaardige signature dishes ontwikkelen. Vanavond deelde ik het receptje van de chili sin carne die ik maakte; je vindt ‘m hier.
  • Nu ik niet (of minder) actief ben op sociale media, is het voor jullie misschien wat lastiger om m’n blog te vinden. In navolging van Des heb ik daarom een tool geïnstalleerd waarmee je je kunt abonneren op dit blog. Wil je ook een mailtje ontvangen als ik een nieuw blogje post? Vul in de linker zijbalk <—– je e-mailadres in!

O ja en dit plaatje wilde ik jullie alvast niet onthouden ;-)  Langkawi!

Bijtanken

Zo, dat was me het weekje wel. Véél dingen gebeurden er: druk met duizend dingen op werk, m’n gloednieuwe iPhone die er halverwege zo’n drukke werkdag mee ophield (en die ik pas na Maleisië weer terug heb, hopelijk zonder extra kosten…), de treinen die er vanwege de zware storm donderdag de hele dag uit lagen waardoor ik eindeloos lang over de reis naar huis deed…en zo nog wat van die dingen waardoor het allemaal even niet zo lekker liep.

En toen gebeurde het, hoor.
Ik had het zelf eigenlijk pas echt dit weekend door: hoe ik weer helemaal weg was geraakt bij mezelf. In de drukke doe-modus schoot. Uit mijn lichaam, in mijn hoofd. Ik deed geen mindfulness meer, voelde me gestresst en chagrijnig, sliep matig en onrustig, liep weer te hyperventileren, kwam de dag door op koekjes en chocola. Was boos op de wereld en op mezelf.

Vrijdagavond lag ik uitgeteld op de bank. En het kostte me dit weekend ruim een dag om weer bij mezelf te komen. Ik nam een warm bad, ruimde mijn huisje op, las boeken, schonk mezelf een goed glas wijn in en ging op tijd naar bed. Gelukkig had ik die tijd – wat ben ik ontzettend blij dat m’n weekenden tegenwoordig vaak zo leeg zijn. Het was ditmaal erg nodig.

En hé, dit kan natuurlijk gebeuren soms (zeg ik nu, zondagavond, tegen mezelf). De val waar je geneigd bent in te stappen als je vaker gaat mediteren en bezig bent met “naar jezelf leren kijken”, is dat het uiteindelijk allemaal BETER wordt. Maar dat is nu juist die illusie; dat dingen altijd positief moeten zijn om waarde te hebben.

Ja, natuurlijk hoop – en geloof – ik dat mediteren me uiteindelijk veel levensgeluk brengt. Maar soms is het gewoon allemaal even crap. Kost alles extra energie. Zijn dingen gewoon Stom met een hoofdletter S. Lukt het niet om te voelen. Is het makkelijker om (een beetje) destructief te zijn.

Dat zal misschien altijd wel zo blijven. We zijn nu eenmaal geen verlichte wezens, we leven hier op aarde, waar het soms hard en kil en naar is. Waar de werkelijkheid je regelmatig om de oren slaat en af en toe alles tegen lijkt te zitten. Waar je soms gewoon even geen grip hebt op de dingen.

Maar ik kan wél leren anders met die momenten om te gaan. De kunst is, denk ik, om te leren juist dan zacht, mild en lief voor mezelf te worden. Ervoor te zorgen dat er ná zulke stomme dagen een buffer van tijd en ruimte is om bij te komen. Terug te keren. Weer te voelen.

In positiever nieuws: morgen en overmorgen werk ik nog, en dan is het VAKANTIE! Woensdagavond vliegen B en ik al naar Maleisië, waar we twee weken gaan rondreizen en bijkomen op witte stranden. Vandaag ben ik begonnen met spullen klaarleggen, laatste dingetjes halen in de stad, boeken op m’n e-reader zetten en meer van die dingen. Ik heb er ZIN IN. Anders dan vorig jaar met Cuba ben ik véél minder zenuwachtig – misschien toch omdat ik niet alleen reis. Goed, over Maleisie misschien een deze dagen nog meer.

Nu eerst lekker terug naar m’n boek.
Fijne avond!

 

Oma

Even hoor, jongens: nooit eerder kreeg ik zó veel, en vooral zulke waardevolle reacties op m’n blogposts als de laatste paar maanden. Ik probeer op jullie allemaal te reageren; waar dat niet of te laat lukt, weet dat ik het echt ontzettend waardeer.

Sterker nog, het is gaaf, bemoedigend en inspirerend om te merken dat de dingen die ik schrijf vaak ook voor jullie gelden. Dat ze jullie helpen, dat jullie weer verhalen hebben die mij helpen – dat we zo samen verder komen. Ik zal niet zeggen dat dat de enige reden is dat ik schrijf (vaak heb ik gewoon woorden in m’n hoofd die eruit willen, ook al zou niemand ze lezen), maar het helpt wel.

Het sterkt me in de overtuiging dat ik niet gek ben dat ik dingen anders wil. Dat er iets te zeggen valt voor een rustiger, gewoner leven, uit de gejaagde stroom. En dat dat gewoon kan, hier en nu. Ook als je 26 bent en ambitieus en in de grote stad woont.

Vandaag wil ik één bijzondere reactie met jullie delen die ik afgelopen week kreeg via WhatsApp, na m’n stukje over hoe mijn leven nu zo anders begint te worden dan voorheen. Het was zo’n verhaal waarvan ik dacht: ja, wauw, zo dus. Een verhaal waarvan ik, steeds weer als ik het lees, ontroerd raak.

Gepubliceerd met toestemming van de afzender, natuurlijk.

“Ik had ook een rushing social life, nu is het thuis, thuis, thuis en af en toe erop uit. And I love it! Zie en spreek vrienden amper, maar de vriendschappen zijn zo steady dat dat niet hoeft. De rust inspireert soms meer dan de mensen. De rust laat je je realiseren wat je hebt en je meer in het moment zijn.

Ik werd erg geinspireerd door mijn oma, die 1,5 jaar geleden overleed. Ze was 89 en de liefste, warmste vrouw die ik ken. Toen ze overleed en we haar leven op papier zetten, realiseerde ik me dat zij in haar leven niets wezenlijks bereikt had (naar huidige maatstaven). Nooit gewerkt buitenshuis, enkel 4 kinderen opgevoed en voor het huishouden gezorgd.

Zij wandelde 2 keer per dag hetzelfde rondje van 20 minuten buiten (tot 5 weken voor haar dood), ademde de ochtendlucht een paar keer diep in en zuchtte dan: “Zo, ik kan er weer tegen.” Ze zat buiten op de tuinbank in de zon, met een kop koffie, en luisterde met gesloten ogen naar de vogels. En ze had een glimlach op haar gezicht.

Ze was tevreden. Ze stierf tevreden over haar leven. Nooit wat bereikt. En toen besefte ik: dit is waar het leven om draait. De lucht, de zon, de koffie, de vogels. Maar bovenal: tevredenheid met het kleine leven. De eenvoud. En nog meer bovenal: de liefde voor de mensen om je heen, want die liefde gaf ze onvoorwaardelijk. Het heeft mij aan het denken gezet ook over hoe ik herinnerd wil worden als ik dood ga. Is ambitie nu echt het belangrijkste?

En deze belangrijke les die ze me leerde toen ze wegvloog, blijft me hoop ik de rest van mijn leven bij. Zo jammer dat ik het haar niet meer kan zeggen.”