Het gekke is dus dat er de afgelopen maanden weer heel veel is gebeurd in mijn hoofd. Ondanks dat ik er zo weinig over schrijf, ja. Misschien omdat het allemaal net wat te persoonlijk is, maar oh, ergens zou ik het zo graag delen, deze ontwikkelingen. Hoe ik me, sinds Taiwan maar zeker ook daarna, steeds beter ben gaan voelen. Over mezelf, over mijn leven: tevreden. Misschien kan ik er wel een klein beetje over vertellen. Als ik er zo over nadenk zijn er in elk geval drie cruciale veranderingen.
Ten eerste was mijn manier van denken tot een tijdje geleden heel anders. Van de week bladerde ik eens wat oude dagboeken door: 2009, 2010, 2011. Ik maakte altijd lijstjes: dit en dit en dit en dit moet ik deze week doen. Want dan was het goed, ‘zo wil ik leven’ zei ik dan. Altijd was ik bezig lijnen uit te stippelen, idealen te scheppen, plannen te maken. Alleen deed ik dat vaak zonder echt te luisteren naar mijn echte verlangens. Oh ik dacht wel hoor, dat ik dat deed. Maar nu zie ik dat dat vooral verlangens waren gebaseerd op angst en onzekerheid. ‘Als ik maar dit en dit en dit doe, dan ben ik wel goed/mooi/slim.’
Nu doe ik gewoon. Jazeker, ik word nog steeds soms gedreven door idealen en verlangens en vast ook nog wel eens door angst. Maar een groot verschil is dat ik me ben gaan realiseren dat er niet één vaste formule is voor mij om gelukkig te zijn. En door dat te erkennen, is er ontzettend veel rust in mij gekomen. Het is OK, het is allemaal OK.
Ik bedoel, tegenstrijdige verlangens waren er natuurlijk altijd al. Alleen: voorheen maakten ze me vooral heel erg in de war. Hoe kon het nou dat ik het ene moment een hardwerkende studente wilde zijn, en het volgende moment het liefst een hele middag niets uitvoerde? Waarom geniet ik de ene dag van een fruitsalade maar wil ik de volgende dag toch weer een grote reep chocola? Hoezo wil ik soms een maand alcoholvrij leven en vervolgens liever in het park hangen met een fles wijn? Ik kon mezelf niet eenzijdig definieren, en daarom begreep ik het niet.
En nu? Nu weet ik nog steeds niet waarom ik soms het een en dan het ander wil. Thing is, dat geeft ook niet. Soms wil ik dit, dan wil ik dat. Joh, ik ben toch niet voor niets Suushi – a little bit of everything all rolled into one? In plaats van boos op mezelf te zijn omdat ik dingen wil die niet overeen komen met het ‘perfecte’ beeld dat ik altijd had van mezelf, sta ik mezelf nu toe te genieten van het verlangen. Dat wil niet zeggen dat ik altijd moet leven naar die impulsen, denk bijvoorbeeld aan het stukje dat ik zondagavond schreef. Maar vaak ook wel. Belangrijk detail wat hierbij hoort is dat ik niet kan inschatten wanneer ik ergens zin in heb. Logisch dus, dat het me niet gelukkig maakte om altijd te leven volgens een wekenlang volgeplande agenda. En dus maak ik nu zo min mogelijk langetermijnafspraken, zodat ik eindeloos ruimte heb voor spontaniteit. Zodat ik steeds weer kan denken: ‘goh, Suusie, waar heb je nu weer eens zin in?’
De tweede interessante ontdekking was dat zodra ik mezelf iets ontzeg, ik het des te meer wil. Duh Suusie, zul je zeggen, je bent echt niet de enige die zo werkt. Nee, en de theorie kende ik dan ook wel: you always want what you can’t have, dingen worden aantrekkelijker als ze minder bereikbaar zijn, enzovoorts. Maar in de praktijk hield ik er, met al mijn lijstjes, geen rekening mee. Hoewel die lijstjes meestal positief geformuleerd waren (‘ik wil gezond leven’) hadden ze vaak een negatieve lading (‘ik mag geen chocola eten, geen wijn drinken, geen luie dag hebben, niet te laat naar bed gaan’). Wat uiteraard tot resultaat had dat ik juist de neiging had om te ontsnappen uit de door mijzelf gecreeerde streng beteugelde werkelijkheid. Beetje puberen tegen mezelf, zeg maar. En ook hier geldt nu: ik gun mezelf alles. Er zijn geen Eindeloze Lijstjes Eisen waar ik steeds weer aan moet voldoen. Er is geen goed en fout, alleen observatie en interpretatie. En natuurlijk duw ik mezelf soms een bepaalde richting op, ookal sputtert mijn innerlijke kleuter hard tegen. ‘Toe maar Suusie, ga maar naar yoga. Die regenbui overleef je wel en je weet dat je je er achteraf fijner door voelt.’
Ten slotte dit: het is pas sinds Taiwan dat ik mezelf credits geef voor alles wat ik doe. Dat ik erop vertrouw dat alle dingen die ik in mijn leven leuk vind, alles waar ik me mee bezig houdt, me vroeg of laat iets oplevert. En dus niet alleen de dingen die maatschappelijk geaccepteerd ‘nuttig’ zijn, zoals studeren. Soms niet direct, vaak pas tijden later, maar ik denk echt dat als je doet wat je leuk vindt en jezelf toe te staat daarin te groeien, het je op de een of andere manier van pas zal komen. Denk aan wat Steve Jobs zei: you can’t connect the dots by looking forward… Ik heb nu een post-it boven mijn bureau hangen: ‘waar wil je goed in zijn? Als je ergens tijd in steekt, word je er hoe dan ook beter in (dus ook: Facebooken, panieken etc.) (en ook: mediteren, yoga, blogjes schrijven, teksten lezen)
Zo durf ik met vrij grote zekerheid te zeggen dat al die blogjes die ik de afgelopen zes jaar heb geschreven er nu voor zorgen dat het schrijven van m’n scriptie een stuk makkelijker gaat. Concreter: het heeft me mooi wel m’n eerste echte eigen columnistenrubriek opgeleverd. En al die tijd die ik in m’n tienerjaren stopte in het maken van perfectie-lijstjes, maken dat ik nu tot deze gedachten kom. Vroeger voelde ik me een groot deel van de tijd schuldig omdat ik mijn tijd besteedde aan dingen die in mijn eigen ogen ‘niet nuttig’ waren. Dat was niet alleen deprimerend, maar kostte ook een hoop energie. Nu vertel ik mezelf dat alles wat ik doe goed is, zelfs al zie ik dat niet meteen. Daarbij: is niet alleen het feit dat ik plezier heb in mijn dag al nuttig genoeg en reden om dankbaar te zijn?
Wat die lijstjes betreft, die maak ik nog steeds hoor. Het grote verschil is dat ze nu zeggen wat ik wil doen. Ook eis ik nu niet langer dat ik dingen die ik in een opwelling wil, ook daadwerkelijk uitvoer. Soms wil ik plannen maken. En dan wil ik toch weer wat anders. Het is OK, het is allemaal OK. Fijn heh, die peace of mind!
E-mail dit
